دوستان این داستان جدیدم هستش بخش کمیشو واستون اینجا میزارم لطفا نظرات خودتون رو راجب به این بخش داستانم بفرمایید ممنون میشم
arash 1313:
نیمهشب، هنگامی که سپاه هنوز در خوابِ کوتاه و پر اضطرابش غوطهور بود، کراکاس و زریون در سکوت از اردوگاه بیرون زدند. تنها صدای سم اسبها و زنگآهنگ زرهها همراهشان بود. راهی که پیش رو داشتند، همانند شکافی تاریک در دل کوهستان کشیده میشد؛ درهای که مردم آن را «گلوی زمین» مینامیدند.
گفته میشد دیو سنگخوار در همان شکاف زاده شده؛ هیولایی که با هر بیداریاش، کوه میلرزید و سنگها فریاد میزدند.
زریون، که چشمانش در تاریکی میدرخشید، رو به کراکاس کرد:
ــ «اگر این دیو همان باشد که در افسانهها گفتهاند، نه شمشیر کارگر خواهد بود و نه نیزه. تنها شجاعت است که میتواند او را زانو بزند.»
کراکاس، لبخندی سنگین بر لب آورد و دست بر قبضهی تبر عظیمش کشید:
ــ «پس بگذار شجاعت، سنگ را بشکافد. و اگر زمین بر سرمان فروریخت، دستکم نام ما در یادها خواهد ماند.»
باد زوزه کشید، و ناگهان زمین زیر پایشان لرزید. صدایی چون خرد شدن هزاران تختهسنگ درهم پیچید و از دل تاریکی، هیولایی برخاست: تنش پوشیده از صخرههای سیاه و برافراشته همچون دیوار. چشمانش دو گدازهی سرخ بود که در شب میسوخت.
اسبها شیهه زدند و عقب نشستند، اما کراکاس و زریون، بیهیچ تردیدی، پیش رفتند.
دیو سنگخوار دهان گشود؛ صدای او چون کوه فروریخته بود:
ــ «کدام ابلهان آمدهاند تا مرا از خواب هزارساله برهانند؟»
زریون شمشیر کشید و فریاد زد:
ــ «ابلهان نه، نگهبانان این خاک! اگر تو برای بلعیدن برخاستهای، ما برای ایستادن آمدهایم!»
ضربهی نخست از آنِ دیو بود؛ مشت غولآسایش بر زمین کوبید و شکافها از زیر پایشان دوید. کراکاس با غرشی برخاست، تبر را بالا برد و بر همان مشت کوبید. صدای فلز و سنگ در هم آمیخت؛ جرقهها شب را روشن کردند.
نبرد آغاز شد؛ سنگ در برابر فولاد، هیولا در برابر انسان.
گلوی زمین (کراکاس و زریون)
صدای خرد شدن سنگها مثل فریاد استخوانهای کهن، در دل غار میپیچید. کراکاس، مشعل سنگین را بالای سر گرفته بود و نور زرد و لرزانش دیوارهها را چون جمجمهای غولپیکر روشن میکرد. زریون در کنارش، با گامهای سبک اما پرصلابت، دست بر قبضهی شمشیرش داشت.
کراکاس با صدای گرفته گفت:
«اینجا... بوی مرگ میدهد. انگار زمین نفس میکشد.»
زریون به کف غار که از رگههای سرخ میدرخشید خیره شد و جواب داد:
«این فقط نفس نیست... قلب این غول هنوز میتپد.»
ناگهان، تودهای از سنگ به حرکت درآمد. از دل دیوار غار، بازوانی چون کوه زاده شدند و صدایی خشن، همچون شکافتن صخره، غرید:
«بیخردان! چرا خواب سنگ را بر هم زدید؟»
دیو سنگخوار با چشمانی چون دو دهانه آتشفشان به آنان خیره شد. کراکاس تبرش را به زمین کوبید، شرارهها برخاستند و گفت:
«چون ما آمدهایم تا نفست را خفه کنیم!»
غار لرزید و نبرد آغاز شد.
صحنه دوم – کوههای طوفانی (آترن و میران)
در همان لحظه، بر فراز کوههای طوفان، آترن و میران گام بر سنگهای خیس میگذاشتند. باران سیلآسا شلاقوار بر چهرهشان میکوبید و صاعقهها آسمان را چون هزاران شمشیر میشکافتند.
میران، عبایش را به دور خود فشرد و با صدایی که در میان زوزهی باد گم میشد فریاد زد:
«آترن! اینجا جای انسان نیست... حتی پرنده هم جرات پرواز در این طوفان ندارد!»
آترن، دست بر قبضهی شمشیر و چهرهاش خیس از باران، رو به آسمان فریاد زد:
«ولی صاعقهای که سرنوشت جنگ را تغییر میدهد، همینجاست! اگر قرار است مردان ما فردا زنده بمانند، باید امشب من در این طوفان زنده بمانم!»
در همان لحظه، بر فراز قله، برقی سرخ رنگ آسمان را شکافت. صاعقهای بود که رنگ آتشین داشت، با شکوهی ماورایی. میران لحظهای خشک شد و گفت:
«این... صاعقهای است که خدایان در خواب هم نمیبینند.»
آترن، قدمی جلو رفت و زمزمه کرد:
«و من باید آن را بیدار کنم...»
صحنه سوم – غرش سنگها (کراکاس و زریون)
تبر کراکاس با فریادی حماسی بر بازوی دیو فرود آمد. اما بهجای گوشت و خون، تنها سنگهای ضخیم ترک برداشتند. دیو، خندهای غرشآلود سر داد، آنچنان که سقف غار لرزید و خاکستر از دل سنگ فرو ریخت.
دیو سنگخوار فریاد زد:
«شما آدمیان فراموش کردهاید... زمین همیشه مادر شماست، و من فرزند خشم او!»
بازوی غولآسا چون صاعقه بر زمین کوبید و موجی از صخرههای شکسته بهسوی آنان روانه شد. زریون، شمشیر نقرهای خود را از نیام کشید؛ شمشیری که در تاریکی، چون خطی از ماه میدرخشید. او با پرشی سبک، بر یکی از تختهسنگها فرود آمد و فریاد زد:
«پس بگذار مادرت داغ فرزندش را ببیند!»
شمشیرش در هوا برق زد و چون شهابسنگی در شکاف شانهی دیو نشست. نعرهای گوشخراش غار را تکان داد. کراکاس فرصت یافت، جلو رفت و همچون طوفانی از عضله و خشم، تبرش را بارها بر سینهی غول فرود آورد. هر ضربه، ترکهای تازهای بر بدن سنگی آن مینشاند.
صحنه چهارم – جستوجوی صاعقه (آترن و میران)
در قلهی کوه، آترن با هر گام، گویی در برابر خودِ آسمان مبارزه میکرد. صاعقهها اطرافش چون نیزههای آتشین فرود میآمدند، زمین را میشکافتند و بوی گوگرد فضا را پر میکرد.
میران، چهرهای هراسان داشت:
«آترن! این صاعقه برای آدمی ساخته نشده. اگر نزدیکتر شوی، خاکسترت را باد با خود میبرد.»
آترن، شمشیرش را بالا برد و چشم در برق سرخ دوخت:
«اگر بگذاریم ترس راه را ببندد، پس ما چه فرقی با سایهها داریم؟»
در همان دم، صاعقهی سرخ بر قله فرود آمد، و صخرهی عظیمی را شکافت. در میان نور سوزان، گویی جسمی فلزی ــ نیزهای بلند و برافروخته از آتش سرخ ــ پدیدار شد.
میران با حیرت زمزمه کرد:
«این... صاعقهی آتشین است.»
آترن به سوی آن قدم برداشت. هر گام، انگار هزاران زنجیر از درد بر بدنش مینشست. ولی او ادامه داد، دست دراز کرد و وقتی انگشتانش به سردی فلز و داغی آتش همزمان رسیدند، رعدی عظیم کوه را تکان داد.
نور سرخ، او را در بر گرفت.
صحنه پنجم – خشم دیو و خون قهرمان
غار غرق در گرد و خاک بود. هر ضربهی دیو چون غرش آذرخش بر دیوارهها میکوبید و صخرهها را فرو میریخت. کراکاس و زریون، در میان غبار، چون دو شعلهی لرزان اما سرکش پیش میرفتند.
دیو، دستی عظیم را بلند کرد؛ دستی که به اندازهی درختی کهنسال بود، و با تمام نیرو آن را بر زمین کوبید. موجی از سنگهای شکسته به اطراف پرتاب شد. یکی از تختهسنگها، مستقیم به زریون برخورد کرد. صدای خرد شدن زرهاش در فضای غار پیچید و او با فریادی از درد، به دیوار کوبیده شد.
کراکس که دید زریون خونین بر زمین افتاده، فریاد کشید:
«ای فرزند سنگ و تاریکی! اگر امروز او را گرفتی، فردا هزار شمشیر انتقامت را خواهند گرفت!»
با تبرش یورش برد، اما دیو با خندهای هولناک، بازوی سنگینش را چرخاند و کراکاس را چون پر کاهی به آنسوی غار پرتاب کرد.
زریون، نیمهجان اما با چشمانی برافروخته، سینهاش را بالا کشید و شمشیر نقرهای را از میان غبار بلند کرد. خون از گوشهی لبش جاری بود. با صدایی گرفته گفت:
«کراکاس... تا من زندهام، هیچ دیوی بر زمین فرمان نمیراند...»
او برخاست، پای زخمیاش میلرزید، اما شمشیرش چون هلال ماه تابان میدرخشید.