arash 1313:
سکوتِ سنگین، همچون دیواری میان فرماندهان کشیده شد. هیچکس جرئت نمیکرد نخستین واژهی پس از آن هشدار را بر زبان آورد. تنها صدای شعلهی چراغ بود که با لرزشی آرام میسوخت.
کراکاس، که همیشه با تندی و خشم سخن میگفت، اینبار دست بر زرهاش کوبید و با صدایی خشدار گفت:
— اگر قرار است تیغی باشم، میخواهم تیغی باشم که دشمن را میدرد، نه برادر را. دستم را تنها برای همین پیمان باز میکنم.
میران، با نگاهی که همواره پردهای از فریب در آن میدرخشید، آهی کشید و زمزمه کرد:
— پیمانهای موقت، همچون پلی بر فراز پرتگاهاند. شاید فروریزند، شاید هم ما را به سوی روشنایی ببرند. من، به نام آیندهی فرزندان این خاک، دست دراز میکنم.
زریون، آرام و استوار، سرش را به نشانهی رضایت تکان داد و گفت:
— پس بگذاریم این پیمان، نه بر کاغذ، بلکه بر جان ما نوشته شود. هرکس که پیمان را بشکند، نخست تیغ عدالت ما را خواهد چشید.
آترن دستهایشان را به هم رساند. سه فرماندهی متفاوت، دشمنانی که هرکدام سودای قدرت خویش داشتند، دستانشان را بر هم گذاشتند. در همان دم، باد شدیدی پردهی خیمه را تکاند و شعلهی چراغ لرزید؛ گویی خود تقدیر، این پیمان لرزان را به رسمیت شناخت.
آترن زیر لب گفت:
— ما پیمانی بستیم نه برای جاودانگی، که برای نفس کشیدن تا فردا. و فردا، دشمنِ ما یا یکدیگر خواهیم بود.
هنوز دستان فرماندهان از هم جدا نشده بود که صدای سُم اسبی بر سنگلاخ شب پیچید. نگهبانان پیش از آنکه بپرسند چه کسی است، صدای بوقی غریب و لرزان آمد؛ نه بوق جنگ بود و نه پیام صلح. چیزی میان هر دو.
پردهی خیمه کنار رفت. مردی سراپا پوشیده در شنل سیاه وارد شد. چهرهاش در سایه پنهان بود، جز چشمانی که چون دو اخگر خاموش میدرخشیدند. در دستش طوماری بسته با نخ سرخ بود؛ سرخی که بیشتر به خون میمانست تا جوهر.
او زانو نزد، تعظیم نکرد. تنها طومار را روی میز گذاشت و گفت:
— این پیام، نه از سوی دوست است و نه دشمن. از جانب آنانیست که در دل تاریکی، فردا را مینگرند.
سپس، بیآنکه منتظر پاسخی شود، چرخید و از خیمه بیرون رفت.
همه لحظهای به طومار خیره ماندند. کراکاس دندان بر هم فشرد و گفت:
— بوی خیانت میدهد.
میران، با چشمانی که برق کنجکاوی در آنها میدرخشید، لبخند زد:
— یا شاید بوی تقدیر.
آترن دستش را دراز کرد و نخ سرخ را گشود. بر پوست چرمی نوشته شده بود:
«سه تیغ در هم شکسته خواهد شد، و از دل خاکستری که میماند، تنها یکی برخواهد خاست.»
خیمه در سکوتی سرد فرو رفت. هرکس میدانست این پیام میتواند معنای مرگ یا معنای قدرت را برایش داشته باشد. پیمانی که بسته بودند، در همان لحظهی تولد، شکافی در دل خود یافت
وقتی سایهپیک طومار را روی میز گذاشت و به سمت خروج برگشت، آترن ناگهان صدایش زد:
— ای که در تاریکی گام میزنی... نامت چیست؟
مرد ایستاد. سکوتی کوتاه بر خیمه حاکم شد. سپس بیآنکه چهرهاش دیده شود، با صدایی آرام اما نافذ گفت:
— نام من برای آنان است که بر گذشته میزیند. من، فرزند فردایم.
آترن یک گام پیش رفت. نگاهش در آن دو شعلهی خاموش فرو رفت و پرسید:
— چرا راه ما را میشکافی؟ دشمنی یا نجاتدهندهای؟
سایهپیک اندکی سرش را خم کرد و زمزمه کرد:
— آنکس که میان مرگ و زندگی میگامد، نه دشمن است نه دوست. من صدای آیندهام، و آینده هرگز چهرهی یگانه ندارد.
سپس به آرامی ادامه داد:
— به یاد داشته باش، آترن... هرچه فرو میریزد، بذر چیزی تازه را در دل خود دارد. حتی پیمانها.
بیآنکه منتظر پاسخ بماند، پردهی خیمه را کنار زد و در تاریکی شب محو شد. تنها صدای زنگولهی اسبش، مانند پژواکی دور، باقی ماند.
سه فرماندهی دیگر با نگاهی سنگین به آترن خیره شدند. کراکاس لب گزید و گفت:
— آینده؟ یا شاید کابوس.
سپیدهدم آرام آرام بر فراز اردوگاه پهن میشد. مهی سبک از دل دشت برخاسته بود و چون پردهای خاکستری خیمهها را در آغوش گرفته بود. صدای سم اسبها و زرههایی که بر هم میخوردند، فضای معلقی میساخت میان امید و هراس.
اما در دل خیمهی فرماندهی، هوا سنگینتر از همیشه بود.
آترن با صورتی خسته و زخمهایی که هنوز تازه میسوختند، بر جایگاه مرکزی نشست. در چشمانش بیخوابی شب گذشته موج میزد؛ همان شبی که کلمات سایهپیک چون خنجری پنهان در ذهنش فرو رفته بود.
کراکاس نخستین کسی بود که سکوت را شکست. با مشت بر میز چوبی کوبید، آنچنان که ظرفها لرزیدند:
— ما دیگر وقت را هدر دادهایم! دیروز با تیغ جنگیدیم، امروز باید با آتش پیش برویم. دشمن ما هنوز زنده است، نفس میکشد، و اگر بگذاریم شب دیگری بیاید، اوست که فردا به دروازههای ما یورش خواهد برد.
میران، با همان لبخند همیشگی که گویی هیچ نبردی نمیتواند از لبانش بگیرد، آرام پاسخ داد:
— شتاب، همیشه تیغ را کند میکند، کراکاس. ما دیروز خونی ریختیم که هنوز خاک، بوی آن را در آغوش دارد. مردان خستهاند، اسبان درمانده، و پیمان تازهمان هنوز ریشه ندوانده است. اگر همین امروز بتازیم، دشمنی که در سایهها پنهان است، نه با تیغ، که با نیرنگ بر ما چیره خواهد شد.
زریون، که تا آن لحظه خاموش بود، دست بر دستهی خنجرش گذاشت و به آرامی گفت:
— حق با هر دوی شماست. ما به آتش و نیرنگ هر دو گرفتاریم. اما باید پرسید: از میان این دو، کدام زودتر ما را به مرگ میرساند؟
نگاهها ناخواسته به سوی آترن برگشت. او لحظهای سکوت کرد، سپس آهی کشید و با صدایی آرام اما نافذ گفت:
— شب گذشته، همهی ما شاهد بودیم که پیمانمان چقدر لرزان است. طومارِ سایهپیک هنوز میان ماست؛ چون شبحی که هر حرکت را مینگرد. اما من میگویم: اگر قرار است این پیمان بمیرد، بگذار در میدان نبرد بمیرد، نه در دهان شک.
دستش را بر زرهی نیمسوختهاش گذاشت و ادامه داد:
— ما باید هماکنون تصمیمی بگیریم. نه فقط برای امروز، که برای همهی فرداهایی که هنوز نیامدهاند. پس بگویید... آیا این پیمان، تنها پلی لرزان بود؟ یا میخواهیم بر روی آن، قلعهای از آهن بسازیم؟
سکوتی سنگین حاکم شد. تنها صدای وزش باد در میان شکافهای خیمه شنیده میشد.
در این لحظه، کراکاس شمشیرش را بر زمین کوبید و غرید:
— من میسازم. حتی اگر خونم، سنگ زیرین این قلعه شود.
میران با نگاهی مرموز و صدایی نرم گفت:
— من نیز... اما قلعهها همیشه برجهای پنهانی دارند. فراموش نکنید.
و زریون، آرام و استوار، شمشیرش را از نیام کشید و بر میز گذاشت:
— پس بگذار این قلعه، بر لبهی تیغ ساخته شود. هر که پیمان را بشکند، نخست شمشیر من را خواهد دید.
آترن سرش را بلند کرد. در نگاهش شعلهای تازه زبانه کشید. صدای او در خیمه پیچید:
— پس به نام این خاک، پیمانمان را بر تیغها بنویسیم. و بدانید... فردا، روزی خواهد آمد که این پیمان شکسته شود. اما آن روز، هیچکدام تنها نخواهیم مرد.
خیمه از صدای ضربهی همزمان سه شمشیر بر میز به لرزه افتاد. و بیرون، مه سپیدهدم کنار رفت؛ گویی خورشید نیز شاهد این پیمان لرزان شد.
روزها، آرام اما سنگین بر اردوگاه گذشت. پس از شب پیمان، هر کس به گونهای درگیر آمادهسازی شد؛ گویی هر میخ که در زمین کوبیده میشد، نه فقط خیمهای را نگه میداشت، که تردیدی را نیز فرو مینشاند.
صدای چکشها در هوا میپیچید. نجارانِ ارتش، از الوارهای شکستهی درختان اطراف، برجکهای دیدهبانی میساختند. چهرههایشان پر از عرق و خاک بود، اما نگاهشان پر از غرور.
در همان حال، سربازان ساده به تمرین میپرداختند. گاه شمشیرشان در آفتاب برق میزد، گاه فریاد هماهنگشان همچون موجی در دشت میپیچید.
یکی از سربازان جوان، کنار میدان تمرین زیر لب غر زد:
— این همه آمادهسازی... انگار قرار است خود مرگ را به میهمانی بخوانیم.
پیرسربازی که زرهاش وصلهخورده بود، به آرامی لبخند زد:
— پسر، مرگ همیشه پشت در است. ما فقط میآموزیم چگونه صدای پایش را دیرتر بشنویم.
در گوشهای دیگر، میران با گروهی از مردانش مشغول شطرنجی غریب روی شنها بود. خطوطی میکشید، مهرهها را با سنگ و چوب جابهجا میکرد و هر حرکتش را با لبخندی آرام توضیح میداد. او بیش از همه میدانست که جنگ، پیش از شمشیر، در ذهن آغاز میشود.
کراکاس اما به شیوهی خودش آماده میکرد. هر صبح، مردانش را به صف میکشید، شمشیر برمیداشت و همانند طوفانی خشمگین، به آنان یورش میبرد. هر ضربهی او زمین را میلرزاند، و هر فریادش، غروری خاموش را در دل سربازان شعلهور میکرد.
یکی از سربازان بعد از تمرین به همرزمی گفت:
— اگر دشمن صدای کراکاس را بشنود، پیش از دیدن تیغش، فرار میکند.
و در سکوت شبها، آترن تنها میماند. در دل خیمه، بر نقشهها خم میشد، خطوط را دنبال میکرد، و گاه به آسمان نگاه میانداخت؛ جایی که ستارهها چون نشانههای مرموز، مسیرهایی پنهان در دل تاریکی نشان میدادند.
گاه زمزمه میکرد:
— کاش این پیمان بر ستارهها نوشته میشد... نه بر تیغها.
اما آنچه بیش از همه اردوگاه را جان تازه میداد، حضور زنان و کودکان پناهجو بود؛ کسانی که از روستاهای اطراف گریخته بودند. آنان آتشها را روشن میکردند، نان میپختند و گاه برای سربازان ترانههای قدیمی میخواندند.
یکی از کودکان با چوب دستیاش تقلید شمشیرزنی میکرد و فریاد میزد: «من زریونم! هیچکس از شمشیر من جان به در نمیبرد!»
خندهای کوتاه، حتی بر چهرهی خستهی زریون نشست.
و اینگونه، اردوگاه نه فقط به دژی نظامی، که به شهری زنده بدل شد. شهری که هر نفسش در انتظار طوفان آینده بود.
غروب آرامی بود. آترن میان خیمههای پناهجویان قدم میزد؛ بوی نان تازه و دود هیزم در هوا پیچیده بود. کودکان در اطراف میدویدند و زنان خسته، زخمهای سفر را مرهم میزدند.
چشمهایش ناگهان بر او ایستاد.
دختری با گیسوان سیاه و بلند، که بر لب آب خم شده بود و کوزهای سنگین را پر میکرد. حرکاتش نرم و آرام بود، اما در نگاهش چیزی نهفته بود؛ غروری خاموش، همانند کوههایی که از دور سایه بر دشت انداخته بودند.
لباسی ساده به تن داشت، اما پارچهی دستباف و طرحهای ظریف روی آن نشان میداد که از تبار و خانهای اصیل آمده است.
یکی از زنان پیر، که آترن را دید، زمزمه کرد:
— این دختر «آریانا»ست... از خاندان کهن دشت ریوند. خانوادهاش را جنگ از هم پاشید. او تنها مانده.
آترن لحظهای بیش از حد نگاه کرد. وقتی دختر سر بلند کرد، نگاهشان در هم گره خورد. هیچ سخنی رد و بدل نشد، اما سکوت میانشان سنگینتر از هر کلامی بود.
در دل آترن جرقهای روشن شد... جرقهای که حتی میان شمشیر و خون هم میتوانست زنده بماند