من نویسندهام، اما خانوادهم فکر میکنن بیکارم!
مامانم هنوز فکر میکنه من "هیچیکار"م. هر وقت میپرسه: «چیکار میکنی این روزا؟»، میگم: «مینویسم»، یه مکث عمیق میکنه، یه لبخند نصفه و یه جملهی معروف:
«یعنی از این نوشتنات پول درمیاری واقعاً؟!»
راستش خودم هم اوایل مطمئن نبودم. کی فکرشو میکرد بشه با نوشتن مقاله دربارهی بلاکچین یا هوش مصنوعی، یا حتی داستان کوتاه، قبض برق و اینترنتو پرداخت کرد؟ اما خب... شد.
ماجرا از اونجا شروع شد که فهمیدم قرار نیست همهی پولدرآوردنها با «زود بیدار شدن» و «لباس رسمی پوشیدن» باشه. من توی اتاقم، پای لپتاپ، با یه ماگ چای و لباس راحتی، گاهی بیشتر از فامیل کارمندم درآمد دارم. ولی هنوز، چون نمیرم سرِ کار، انگار کار نمیکنم!
یه بار پسرعمهم گفت: «تو همونی نیستی که شعر و اینا مینویسه؟» گفتم: «نه، مقالهی تخصصی مینویسم برای سایتای خارجی.» گفت: «آهان… همونه دیگه، شعر!» و رفت.
نویسنده بودن تو ایران انگار هنوز باید یا به شکل یک «هنرمند گرسنه» باشه، یا نهایتاً یک سرگرمیِ قشنگ؛ کسی زیاد جدی نمیگیرهاش. مخصوصاً اگه جای دفتر و جلسه، بوی نودلِ شبکاریت از اتاقت بیاد.
اما من با همین «کارِ خیالی» کلی چیز یاد گرفتم. مشتری خارجی جذب کردم. با آدمهایی حرف زدم که از من خیلی باهوشتر بودن. و از همه مهمتر، فهمیدم شغل یعنی چیزی که تو رو زنده نگه نمیداره؛ شغلی خوبه که باعث بشه زندگی کنی.
البته هنوزم وقتی صدای تایپم از توی اتاق میاد، مامانم فکر میکنه دارم با دوستم چت میکنم!
اگر به نویسنده برای پروژه یا تولید محتوا نیاز دارید، خوشحال میشم همکاری کنیم.
ایمیل: [email protected]