
می بینمش
چشمان تاریکش را به من دوخته است
آن چیست؟ حیوان است؟
یا چشمان بی رحم یک اژدهاست؟
اوه نه بال دارد
دو بال پوشیده از پرهای مشکین فام
منقارش را می بینم
شاید پرنده ایست از جنس ناامیدی
شاید هم–
به سمتم می آید
همچون تیری که از کمان رها شود
هان پرنده ! به کجا می آیی؟
مگر من چه دارم که تو را
این چنین به شوق وا می دارد؟
نگاهم می کند
همچون کلاغی که در صحرای عطش
جواهرش را می جوید
باید بدوم
چرا ایستاده ام؟
حال می بینم که او تنها نیست
دو پرنده را می بینم
ردای تاریکی به تن دارند
سه پرنده، شاید هم چهار
نه بیشتر است!
هزاران پرنده به سویم در پرواز اند
هان آرام تر!
صدای جیغ تان آسمان را کر می کند!
آسمان باران یأس می بارد، وای!
باید بدوم
قبل از اینکه وجودم را بگیرند
ولی ایستاده ام
به دنبال پرنده ای
که همرنگ این جماعت سایه پرست نباشد
به دنبال دو بال سفید رنگ
که از سوی دشت های امید می آید
بال های پرندگان را بر تن زخمی ام حس می کنم
صدای نومیدی را در گوشم حس می کنم
به زمین می افتم
چرا همه جا تاریک است؟
شاید باید بروم
به کجا؟
هزاران چشم با بی شرمی مرا زیر شمشیر نگاه می برند
این پرندگان مفلوک رحم ندارند؟
آه من منتظرم
منتظر آن پرنده ی سفید پوش
که هم نوای امید است
چرا نمی آید؟
شاید هم من باید به دنبالش بروم؟
صبر کن پرنده ی امیدم
من تاریکی این بال ها را می شکافم
و آنگه به سویت می شتابم
پس بایست به انتظارم
هرچند که زمان ببرد
من با طلوع خورشید خواهم رسید
من خواهم رسید می دانم
پرنده ی امیدم...
بال های انتظارت را نبند
من می آیم...