واقعیت اینه که نمیدونم باید چجوری شروع کنم به صحبت کردن راجبش..هرروز و هر لحظه ساعت ها با خودم راجبش صحبت میکنم و وقت نوشتن که میرسه انگار نه انگار! شبیه بچه دو ساله ای میمونم که حتی حرف زدنم بلد نیست.مطمئنم شما منو میفهمید و میدونید وقتی میگم میخوام راجب حس ام از وطن خون الودمون بنویسم اما کلمه ها همراهی نمیکنن یعنی چی! شاید باید راجبش فقط به چشم های هم خیره بشیم و حرفامونو از چشم های خیسمون بخونیم..بزارید از حس عذاب وجدانی شروع کنم که همیشه همراهمه و شبیه اتش زیر خاکستر میمونه..هر بار که اسم ایران به گوشم میخوره..هربار که ارزو ی برباد رفته یکی از هم وطنامو میبینم..هر بار که شاهد مرگ و قتل یک نفر از خودمون هستم سراغم میاد و یقه امو میگیره که چکار کردی؟ همه تلاشت برای نجات وطنت همینه؟ همیشه میترسم اگه سالها بعد از این مهلکه جون سالم به در بردیم و اگه یه روزی دختری از جنس من ازم پرسید برای ازادی چکار کردی؟ چه حرفی دارم بزنم بهش..چجوری شرمندگیمو نشون ندم؟ اصلا مگه میشه نشون نداد؟ تو همه سالها تفکراتم و مخفی نگه داشته بودم از نزدیک ترین ادمای زندگیم چون میدونستم قرار نیست پذیرفته بشه..نه افکارم و نه خودم که اون دختر بچه ای که هرچیزی که بهش گفتیم و قبول کرده بود و انجام میداد حالا چجوری داره مخالفت میکنه و ساز خودشو میزنه؟ بله به چه حقی ازادی و حق خودشو و اطرافیانشو و هم نسل هاش میدونه..ترسی از تغییر تو وجودم ریشه کرده بود که باعث میشد همیشه به خودم بگم "تو همینی" ..زمان برد تا بفهمم اینی که از من ساختن من نیستم..با ترس شروع کردم به تغییر و همونطور که میدونید کم کم طرد شدم..صداهای دورم این تغییر و سوغاتی پر از ننگ دوستام و کسایی که باهاشون معاشرت میکنم میدونستن و معتقد بودن که بقیه دارن عوضت میکنن اما من فقط داشتم خود واقعیمو پیدا میکردم ..بله قصه از وطن رسید به من چون برای تحول وطن باید از خودم شروع میکردم..باید یاد میگرفتم بیان کنم بدون اینکه بترسم..قصه غصه برای ایران چیزی نبود که تازه باشه..اما هرچقدر که زمان گذشت فهمیدم چه ها که بر سر این خاک نیاوردن و دم نزده..همدم این غصه شد موسیقی هایی که شبیه ما بودن و بهم یاداوری میکرد تنها نیستی..هستن ادمایی که عصبانی ان..زخمی زخم وطنن و کاری ازشون برنمیاد..ادمایی که "ترانه" رو میبینن و نمیتونن برای حسی که توش عصبانیت .دلخوری.ناامیدی.امید و بی چارگی داره اسم بزارن..هستن کسایی که قتل مختاری و پوینده از یادشون نرفته..کسایی که هنوز صدای نوید افکاری تو سرشون میپیچه.."سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم"..کسایی که هروقت موزیک گوش میدن به این فکر میکنن که چرا باید بودن این صداها تو خاک خودمون بشه حسرت؟ ..مطمئنم شما ام هر زمان که فکر مهاجرت به سرتون میزنه و حقیقت اینکه نه میتونی اینجارو بسازی نه میتونی بری مثل یه سیلی تو گوشتون صدا میده و برای بار چند هزارم قلبتون مچاله میشه...شما ام هنوز صدای دخترایی که به جرم نکرده جون دادن تو گوشتونه مگه نه؟ ..کاش همینجا تموم میشد..کاش دیگه چیزی برای گفتن نداشتم..کاش حرفی از تشنگی ارومیه..از صدای سرفه شهر ها..از اعترافات اجباری..از پرتگاه اختلاف طبقاتی..از قتل های علاقه..از تاراج میراث نفت و گاز..کاش حرفی از هیچکدومشون نداشتم ...کاش اونروز از استرس کشته شدن ادمایی که حتی نمیشناسمشون 5 صبح از خواب نمیپریدم و لحظه به لحظه در حال چک کردن اخبار نبودم..ساعت های عجیبیو گذروندم..عذاب اینکه به دلیل موقعیت جغرافیایی و خانوادگی که توش به دنیا اومدم هیچ قدمی نمیتونم برای این ازادی بردارم اما بقیه جونشونو کف دستشون گرفتن..هرچقدر ساعت به 8 شب پنجشنبه نزدیک میشئ به تعداد ادمایی که وداع میکنن ..که میگن پای ازادی بمونید..که از همیشه امیدوار ترند اضافه تر میشد و من مدام میگفتم لطفا زنده بمونید..لطفا سالم برگردید..ما هنوز به هم احتیاج داریم...نگران کسایی بودم که از هیچکدوم چیزی جز اسم کاربری نمیدونستم..اشک ام درمیومد و تند تند عذرخواهی میکردم بخاطر چیزی که دست من نبود...زنده موندید؟اونشب و شب بعدش سالم برگشتید؟ یا قربانی خشم شدید؟ یا چشنده طعم گلوله ای شدید که دیگه ساچمه نبود..؟نکنه توام نفست بخاطر گاز اشک اور گرفت چون تنها خواسته ات ازادی بود..تموم این روزا زیر لب میگم { به جای او به قلب من بزن..} ..راستش دیگه نمیتونم بنویسم ..نمیتونم صدای تو مغزم که بهم میگه دیدی اون همه خونو؟ دیدی بازم ازادی یه رویا شد که برای رسیدن بهش کلی خون ریخت و به زبون بیارم...اما من هنوز امید دارم..امید دارم برا روزی که یه زندگی معمولی برامون ارزو نباشه..که زن بودن یه عذاب نباشه هر چند که مرد بودن ام شده کابوس...بیاین بمونیم تو تاریک ترین روزای هم..اینو دارم میگم در حالی که هرروز بیشتر از قبل میشکنم..