بی پروایی و جسارت جوانی به ما پر پرواز می دهد، آماده ایم تا حرکت کنیم، کشف کنیم، بسازیم و اوج بگیریم.
به مرور زمان، حوالی میانسالی روزهایی فرا میرسند که اهداف خود را محقق کردیم، به نظر میرسد به اوج قله رسیده ایم اما رضایت کافی از زندگی نداریم. شاید برای زنی همدوره من، تحصیل، کار، ازدواج مناسب، داشتن فرزند، همان اوج قله تعریف شده باشد، اما اینکه چرا بعد از فتح قله هنوز آن رضایت درونی حاصل نشده است، سوالی است که به سراغمان می آید.
مسیری که طی کرده ایم، بی شک پرچالش و پر از بیم و امید بوده و بر مبنای خواسته ها و درک ما در سن ۲۰ الی ۲۵ سالگی تعیین شده است، اما اکنون در آستانه ۴۰ سالگی، تجربه ای زیسته را پشت سرگذاشته و به دنبال معنایی عمیق تر از زندگی و یافتن رسالت خود هستیم.
می خواهم از فاصله بین دو پرواز، دو اوج گرفتن صحبت کنم. پروازی در اوج جوانی و پروازی در اوج میانسالی. اولی با شجاعت و جسارت و دومی با پختگی و تامل. اما هر دو سرشار از شور زندگی و زیستن.