ویرگول
ورودثبت نام
گلناز تقوائی
گلناز تقوائیفعال فرهنگی https://golnaztaghvaee.blogfa.com/ وبلاگ
گلناز تقوائی
گلناز تقوائی
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

داستان پرداخت شد

⭐️ٖٖ·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜ⭐️❣پرداخت شد!❣گلناز تقوائی در عصر روز گرم تابستان، مغازه با تعدادی مشتری، گردوغبارِ کار و صدای صندوق، همه‌ چیز را در هیاهوی روزمره گم کرده بود. میان مرتب‌ کردن قفسه‌ها و پاسخگویی به ارباب‌ رجوع، ناگهان خانواده‌ای جلوی مغازه توقف کردند؛ پدری با چهره‌ای نورانی، همسری با آرامشی بی‌پیرایه و فرزندانی که از پشت شیشه به اجناس خیره شده بودند. خریدشان مختصر بود اما وقتی همسر و بچه‌ها بیرون رفتند، او ماند و با نگاهی که از جنسِ مهربانی گفت: « دفترِ بدهی‌های همسایه‌ها را بیاور !» لحظه‌ای درنگ کردم اما در چشمانش چنان اطمینانی موج می‌زد که بی‌آنکه پرسشی کنم، دفترِ کهنه‌ی خط‌ خوردۀ روی میز را گشودم. آری، گاهی همان اطمینانِ بی‌ریا، کلیدِ دلهایی است که درگیرِ روزمرگی‌اند.با حیرت گفتم:« این کار به شما ارتباطی دارد؟» پاسخ داد:« ربطی نیست، می‌خواهم بدهی‌های همسایه‌ها را پرداخت کنم!» تعارف‌ کردم اما با لحنی قاطع و همچنان مهربان گفت:«مسافرم و وقت ندارم  لطفاً حساب کن.» ماشین حساب را برداشتم و شروع به جمع زدن بدهی‌های چند همسایه کردم؛ مبلغ به پنج میلیون رسید که آن زمان خودش عددِ قابل‌ توجهی بود. اما او به دفتر نگاه کرد و با خونسردیِ تحسین‌ برانگیزی گفت:« مغازه‌ای با این وسعت و دفتری با این ستون‌ها، بی‌شک باید بیشتر باشد » آن اصرار - نه از سرِ شک - که از سرِ شناختی عمیق از جنسِ بخشش بود. تمامِ بدهی‌های ثبت‌ شده از مدت‌ها پیش را شمردم؛ عدد از ده میلیون گذشت، مبلغی که شاید برای بسیاری، تمامِ پس‌اندازِ یک سال باشد اما برای او فقط بهانه‌ای بود برای سبک‌ کردنِ دلِ مردمی که هرگز ندیده بود.بدون کوچکترین تردیدی کارت کشید و با قلم خودش روی تمامِ صورت‌ حساب‌ها خط کشید. با چشمانی که از شعف خیس شده بود گفتم:« آقا این چه کاری بود؟ ما با همسایه‌ها تعامل داریم، مهلت داریم، عجله‌ای نبود !» اما او با لبخندی که از وجودش می‌جوشید، گفت:«این تنها کاری است که برای خلق خدا از دستِ من برمی‌آید؛ شاید فردا خودم باشم که به دستِ غریبه‌ای نیاز داشته باشم!» در آن لحظه هوایِ مغازه عطرِ معنایی تازه گرفت؛ مردی که نه همسایه بود و نه آشنا،  نه حتی اهلِ این شهر، بارِ دغدغه‌های ده‌ها خانواده را از دوششان برداشت. التماس کردم شماره‌ای بدهد یا نامش را بگوید و یا دست‌کم نشانی از خود به جا بگذارد اما پاسخ شنیدم:« نیازی نیست؛ کسی‌که باید مرا بشناسد، خوب می‌شناسد.» و سوار  ماشین شد و رفت اما یادگارش نه در دفتر، بلکه در جانِ من و گره‌گشایی‌اش در دلِ همسایه‌ها جاودانه شد.
⭐️ٖٖ·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜ⭐️❣پرداخت شد!❣گلناز تقوائی در عصر روز گرم تابستان، مغازه با تعدادی مشتری، گردوغبارِ کار و صدای صندوق، همه‌ چیز را در هیاهوی روزمره گم کرده بود. میان مرتب‌ کردن قفسه‌ها و پاسخگویی به ارباب‌ رجوع، ناگهان خانواده‌ای جلوی مغازه توقف کردند؛ پدری با چهره‌ای نورانی، همسری با آرامشی بی‌پیرایه و فرزندانی که از پشت شیشه به اجناس خیره شده بودند. خریدشان مختصر بود اما وقتی همسر و بچه‌ها بیرون رفتند، او ماند و با نگاهی که از جنسِ مهربانی گفت: « دفترِ بدهی‌های همسایه‌ها را بیاور !» لحظه‌ای درنگ کردم اما در چشمانش چنان اطمینانی موج می‌زد که بی‌آنکه پرسشی کنم، دفترِ کهنه‌ی خط‌ خوردۀ روی میز را گشودم. آری، گاهی همان اطمینانِ بی‌ریا، کلیدِ دلهایی است که درگیرِ روزمرگی‌اند.با حیرت گفتم:« این کار به شما ارتباطی دارد؟» پاسخ داد:« ربطی نیست، می‌خواهم بدهی‌های همسایه‌ها را پرداخت کنم!» تعارف‌ کردم اما با لحنی قاطع و همچنان مهربان گفت:«مسافرم و وقت ندارم  لطفاً حساب کن.» ماشین حساب را برداشتم و شروع به جمع زدن بدهی‌های چند همسایه کردم؛ مبلغ به پنج میلیون رسید که آن زمان خودش عددِ قابل‌ توجهی بود. اما او به دفتر نگاه کرد و با خونسردیِ تحسین‌ برانگیزی گفت:« مغازه‌ای با این وسعت و دفتری با این ستون‌ها، بی‌شک باید بیشتر باشد » آن اصرار - نه از سرِ شک - که از سرِ شناختی عمیق از جنسِ بخشش بود. تمامِ بدهی‌های ثبت‌ شده از مدت‌ها پیش را شمردم؛ عدد از ده میلیون گذشت، مبلغی که شاید برای بسیاری، تمامِ پس‌اندازِ یک سال باشد اما برای او فقط بهانه‌ای بود برای سبک‌ کردنِ دلِ مردمی که هرگز ندیده بود.بدون کوچکترین تردیدی کارت کشید و با قلم خودش روی تمامِ صورت‌ حساب‌ها خط کشید. با چشمانی که از شعف خیس شده بود گفتم:« آقا این چه کاری بود؟ ما با همسایه‌ها تعامل داریم، مهلت داریم، عجله‌ای نبود !» اما او با لبخندی که از وجودش می‌جوشید، گفت:«این تنها کاری است که برای خلق خدا از دستِ من برمی‌آید؛ شاید فردا خودم باشم که به دستِ غریبه‌ای نیاز داشته باشم!» در آن لحظه هوایِ مغازه عطرِ معنایی تازه گرفت؛ مردی که نه همسایه بود و نه آشنا،  نه حتی اهلِ این شهر، بارِ دغدغه‌های ده‌ها خانواده را از دوششان برداشت. التماس کردم شماره‌ای بدهد یا نامش را بگوید و یا دست‌کم نشانی از خود به جا بگذارد اما پاسخ شنیدم:« نیازی نیست؛ کسی‌که باید مرا بشناسد، خوب می‌شناسد.» و سوار  ماشین شد و رفت اما یادگارش نه در دفتر، بلکه در جانِ من و گره‌گشایی‌اش در دلِ همسایه‌ها جاودانه شد.

۵
۰
گلناز تقوائی
گلناز تقوائی
فعال فرهنگی https://golnaztaghvaee.blogfa.com/ وبلاگ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید