☕ طعم تلخ چای☕️💎گلناز تقوائی 💎اول صبح و آفتاب تازه طلوع کرده بود؛ کارمندان اداره یکییکی وارد میشدند. آبدارچیِ خوشمشرب اداره، اولین نفر آمده بود. چای را دم کرده بود و با صدای بلند گفت:– «هر کی امروز میخواد کارش راه بیفته، اول از چای من شروع کنه، بعد برو سراغ رئیس!»خانم منشی که همیشه جدی بود، با اخم گفت:– «چای تو تلخه، مردم با همین تلخی حالشون بیشتر خراب میشه.»آبدارچی خندید:– «خانم جان! چای تلخ برای اداره مثل امضا برای نامهست، بدونش کار پیش نمیره!»رئیس اداره مردی میانسال بود، خوشپوش ولی همیشه درگیر کاغذهایی که هیچوقت ته نداشتند. وقتی وارد شد، کارمندان زیر لب گفتند:– «باز جلسه، باز حرفای قشنگ، بعد هم فراموشی!»رئیس روی صندلی نشست، عینکش را جا بهجا کرد و گفت:– «همکاران! مهمترین وظیفهی ما خدمت به مردمه.»کارمند ردیف آخر زیر لب به همکارش گفت:– «یعنی ما تا حالا داشتیم به کی خدمت میکردیم؟ به دستگاه فتوکپی؟»مراجعین یکی پس از دیگری آمدند. اولین نفر مردی سادهدل از روستا بود. برگهای دستش بود که نصفش خیس شده بود. با خجالت گفت:– «آقا جان، این برگه رو آوردما، ولی گاو من نصفش رو لیس زده!»کارمند با خونسردی جواب داد:– «عیبی نداره، فقط باید یه امضا از همون گاوتون هم بیارید!»مرد جدی پرسید:– «یعنی واقعاً لازمه؟»صف اداره از خنده ترکید.خانم دیگری آمد که هزار بار پروندهاش برگ خورده بود. با عصبانیت گفت:– «آقا جان! من سه ساله دنبال همین یک امضا میدوم!»کارمند جواب داد:– «خانم، شما اشتباه میکنید. این اداره برای ورزش ساخته شده؛ مردم میدوند، ما نگاه میکنیم.»یکی از کارمندان تازهکار که میخواست جدی به نظر برسد، هر چند دقیقه میگفت:– «خانمها و آقایان، لطفاً نظم رو رعایت کنید.»مراجعی با شیطنت جواب داد:– «داداش! اینجا ادارهست یا کنکور سراسری؟»ظهر که شد، همه خسته بودند. رئیس با لبخند مصنوعی گفت:– «خب، امروز هم با موفقیت کارها پیش رفت.»کارمندان با نگاههایشان میگفتند:– «کاش یکی پیدا بشه به خود رئیس گزارش بده که هیچ کاری پیش نرفته!»وقتی همه در حال جمع کردن وسایلشان بودند، آبدارچی دوباره گفت:– «دیدید گفتم؟ فقط چای تلخ من کار میکنه. امروز همه خوردید، همهتون زنده موندید!»در دل همین شلوغیها و کاغذبازیها، مردم با شوخی و خنده نفس میکشند. ادارهای که کارش گره میخورد، دستکم با خنده باز میشود؛ چون طنز همان چیزیست که تلخی روزمرگی را شیرین میکند.