
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط عالیجناب آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
به نقل از کتاب «و آن گاه ژیژک باژک نوشت» به قلم جناب آریو همتی صفحهی ۱۵۰ تا ۱۵۷:
بخش چهارم از (خوانش یک روزنامه (نخستین مانیفست شعر فراگفتار به قلم استاد آرش آذرپیک
تئوری سیال فرادیدگاه (مقام جامع شعری) و مانیفست شعر فراگفتار (همگرایی شعر بیان و زبانی) در دههی ۷۰
تبصرهی ۲) بار اصلی فضاسازیها و ایجاد القا و برجسته ساختن جلوههایی ویژهی یک شعر _در این روش_ بیشتر از آن که به عهدهی جملات سالم نهاده شود بر دوش «تکواژگان» محلول با هم در بافت کلی یک متن است.
ب) با این که شعر «عریان» هرگز نمیخواهد واژگان را به دو طبقهی «شاعرانه» و «ناشاعرانه» تقسیم کند اما با این حال هر واژهای «اعم از سابقه داشتن یا نداشتن» تنها در صورت «کریستالیزه و درونی شدن» اجازهی پرواز در متن را خواهد داشت.
پ) البته ما وقتی که این قدر به نقش و کارکرد ویژهی واژگان در این شعر تشخص و اعتبار میبخشیم هرگز نباید به شخصیت آنها _هر چند جزء اختیارات شاعری شمرده شود_ خدشهای وارد آوریم. برای نمونه واژگان و حروف مخففی مانند «فتاده» و «ز» را به جای «افتاده» و «از» نمیتوانیم به کار برد.