هر چه خانه را میتکانیم،خاطرههای خالی از خاطرههابیرون نمیریزند.چگونه توانستیماین همه سال دوام بیاوریم؟در دنیایی که هیچ چیزشدوامی نداشت!آنها که گفته بودیم: «بی تو می میرم» مردهاندو چه کرگدنهایپوست کلفتی بوده دلهای ما...