ویرگول
ورودثبت نام
سکوت پر هیاهو.....
سکوت پر هیاهو.....اینجا از احساسات درونیم مینویسم....:)
سکوت پر هیاهو.....
سکوت پر هیاهو.....
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

همه یواشکی می آیند.......

باد به موهایش میخورد، به سنگ قبرش زل زده بود، سنگ قبری که فکر نمیکند مطلق به او باشد، مثل بچه هایی که اسباب بازی مورد علاقه شون گم شده گریه میکرد، باد زوزه میکشید و درختان حرف های باد ترجمه میکرد، زانو زد و یک مشت خاک در دستش گرفت، بر روی خاک زانو زد، گریه میکرد و داد میزد: من و ببخش
من و ببخش
بابت همچی متاسفم
کسی این رو میگفت که زمان خاکسپاری در دور ترین نقطه ممکن ایستاده بود و بدون احساس به جمعیت نگاه میکرد، و منتظر بود جمعیت برود تا بتواند اینگونه گریه کند، تمام احساساتش در جمله (من و ببخش) خلاصه میکرد، صدای کلاغ به فضا اضافه شد، باد شدید تر می وزید و حال درختان در برابر سنگینی جملات باد سر خم کرده بودند و توان ترجمه انها را نداشتند، بلند تر داد میزد و بلند تر از او عذر خواهی میکرد، کسی باورش نمیشد آن فرد بی احساس که آن ته فقط نگاه میکرد در خلوت اینگونه گریه کند، اینگونه ابراز احساسات کند گرچه حال هم بی فایده است مثل کمک تنفسی به فردی که ۱٠ ساعت از دست از زندگی کشیده مثل تلاش برای کشیدن با خودکاری است دیگر جوهر ندارد مثل نوشتن متنی که کسی نمیخواند
کار او اکنون بی فایده ترین کاری است بشر همیشه انجام میدهد، شاید اگر این کلمات در زمان مناسبی به زبان آورده میشد اکنون او در گوشه ای از کره زمین در حالی
روی میزش خم شده و تند تند مینویسد وجود داشت، اگر این کلمات در زمان مناسبی زده میشد اکنون در حال گوش دادن به موسیقی مورد علاقه خود بود
اگر این کلمات در زمان مناسبی زده میشد شاید اکنون در حال دیدن رویایی در خوابی عمیق بود
نه اینجا در حالی که با لحاف سرد خاک خودش را پوشانده در خوابی فرو رفته که خبری از رویا درونش نیست، خوابی که فقط تاریکی مطلق است
صدای قدم به او نزدیک میشود او لو رفته بود، لو رفته بودکه انسانی شدیدا احساساتی است، سریع به درخت کنارش پناه میبرد خم میشود، موهایش را از کنار چشمانش کنار میدهد و با دقت به کسی که به قبر او نزدیک میشود نگاه میکند، او را در مراسم خاکسپاری دیده بود، میان جمعیت با موبایل خودش کار میکرد، سامانتا، درسته سامانتا بود، سامانتا کنار قبر مینشیند، و بی وقفه گریه میکند، سامانتا همان دختر بی احساس میان خاک سپاری که به جز مطالب درون گوشی اش چیزی دیگر نمیدید همان است، اکنون گوشی ای در کار نیست سامانتا کاغذی در می اورد با سنگی به روی قبرش تنظیم میکند و میگوید: کاری که خواستی انجام دادم، همه شو خوندم، حالا نوبت بقیه است، نمیخواستم فقط بین من و تو باشه، این ها چیز هایی بودن که باید بقیه بخونشش، راهی به ذهنم نرسید به جز گذاشتنش روی قبرت، جایی که مطمئن ام همه یواشکی میان تا ازت عذرخواهی کنند، متاسفم حتی اگر توهم ببخشی من بابت کارهایی که باهات کردم خودم نخواهم بخشید
سامانتا کلاهش را روی سرش تنظیم میکند و دور میشود
حرف سامانتا درون ذهنش تکرار میشد: جایی که مطمئن ام همه یواشکی می آیند تا عذر خواهی کنند
نزدیک میشود تا ببیند کاغذ چیست، چیست که سامانتا تصمیم گرفته پنهون نباشه
کاغذ را باز میکند دست خط، دست خط خودش است
شروه به خواندن میکند
به نام خداوندی که منتظر ما است.
____هم اکنون ۳:۳۳ دقیقه نیمه شب است، باران می بارد، من بر روی میز خودم مچاله شدم،و پنچره را باز کردم تا بوی نم باران را برای اخرین بار حس کنم،بوی نم باران بوی احساسات کسانی که با مرگ با خودشان به کور برده اند مثل کاری که که قراره در آینده بکنم، من موظف چیزی در این بوده ام، هر کسی مسئول کاری در این دنیا است، مسئولیت بزرگی را برای من برگزیده اند مسئولیتی که هیچ تلاشی هم برایش نکرده ام یا شاید کرده ام و مثل تمام تلایش هایم بی فایده مانده بود، شاید نیازی به تلاش دوباره نیست و فقط باید بنویسمشان به امید پیدا شدنش و خوانده شدنش در جمعی، هیچ کس را نندارم شاید اگر داشتم اکنون در نوشتن این متن نبودم، مسئولیتم گفتن حرف های ناگفته قلب های لال بود، همه احساسات را همیشه تجربه میکردم، احساساتی که فقط مربوط به من نبودند و انسان هایی مثل من هم وجود داشتند، انسان هایی مثل من منزوی، تنها،ترد شده، گوشه گیر، آسیب دیده، ترسیده، بد شانس، بد بین، من هم انسانی نرمال با احساساتی نرمال و کاملا طبیعی بودم، دوستانی داشتم، احساس امیدی داشتم و هیچ گاه فکر نمیکردم کارم به نوشتن چنین متن هایی باز شود، اما همه چیز ماندگار نیست، تو از راه رسیدی و با ماشه ات تک تک احساساتم را نشانه رفتی، درونم انقدر خالی شد که درونش ۱۰۰۰۰۰ بار صدا اکو میشد، جای احساساتم را تنهایی، ناامیدی، ترس از اجتماع و ترس و بد بینی گرفت، اکنون برای حمایت از کسانی مینویسم که هنوز ننوشتنه اند،برای نجات کسانی مینویسنم که فکر رفتن درون سر دارند، تفنگ های خود را خالی کنید، اکنون وقت احساس کشی نیست، فقط مدارا است:) مدارا با کسانی که هر لحظه ممکن است بروند، احساساتاتی که بیشتر از همه به آنها نیاز دارند را نکشیم، به امید دیدن خدا میروم:)
او نامه را روی قبر با سنگ تنظیم کرد صدای قدم دیگری نزدیک شد، راست میگفت همه یواشکی می آیند تا عذرخواهی کنند اما اکنون چه فایده
«نوش دارو بعد از من مرگ فایده ای ندارد»
او دور میشود تا همه بتوانند کمی از عذاب وجدانش دز برابر خودکشی او کم کنند

خودکشیاحساسیدلنوشتهدلنوشته کوتاهاحساس نامه
۷
۰
سکوت پر هیاهو.....
سکوت پر هیاهو.....
اینجا از احساسات درونیم مینویسم....:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید