
به سقف اتاق خیره شدم، سقف سفید اتاقم، دفتر افکارم شده است، هر شب قبل خواب مغزم حسابی به روی آن گریه میکند، دلم برای مغزم میسوزد همه آن را منطقی میخوانند در صورتی که احساسی تر از او ندیده ام، گهگاهی بر روی دفترش نقاشی میکشد، نقاشی های تو در تو با چند خط ساده، زنی در زیر باران میکشد، یا مردی در شیفت شب طاقت فرسا، یا دختری در حالی که روی کاغذ ها مچاله شده تا طرح اش کامل کند چون خوابش نمیبرد، یا پسری که نیمه شب گیتار میزند، یا من را میکشد، تنها زمانی که مغزم میتوانند سنگینی اش را خالی کند دفتر سفید اش است هنگام شب، تا نیمه شب بیدار میمانم تا بنویسد و بکشد اما هنوز هم خالی نشده به گفته خودش هیچ وقت خالی نمیشود، حتی مدعی است زمانی که بمیرم هم روحم درد و غم و سنگینی اش را احساس میکند، امشب از من خواست تا صبح بیدار بمانم زیرا دوست دارد طلوع خورشید را ببیند، میگفت امیدی به زندگی ندارد میخواهد طلوع افتاب را ببیند، موافقت کردم چراغ های اتاقم خاموش کردم تا فکر کنند خوابیدم اما من نمیتوانم یخوابم، او ول کن نیست، پنچره باز کردم، هوا سرد وجودم را به لرزه انداخت درست مثل زمانی که او رفت، روی تخت دراز کشیدم باد سرد از درون مرا به لرزه انداخته بود، مغزم شروع به کشیدن حس تحلیل اش از سرما کرد، یک درخت کشید که تا زمین خم شده به خاطر بادی قوی که آمده، و زنی که در حال مبارزه با باد است چون چترش تنها دارایی اش برای خیس نشدن بود، مغزم میپرسد: چطوره؟؟ میگویم: خوبه، میشه بخوابیم؟؟ طلوع افتاب دیدن بیخیال، بیا یخوابیم مغز در حال کشیدن قیافه هیولا خوابم است(میخواهی اینا ملاقات کنی؟؟) علاوه بر لرز سرما، لرز ترس هم به جانم می افتد (نه) مغزم میگوید (پس نخواب تا کابوس نبینی) میگویم (زندگی به اندازه هیولا خوابم ترسناک است نظرت چیست زندگی هم نکنیم، بیخیال) مغز قبری میکشد و میگوید(نظر خاصی ندارم) میگویم(میخوابم تا از زندگی فرار کنم، بلند میشوم تا از کابوس ها فرار کنم، من همش در حال فرار کردم مغز) مغز چهره ترسیده مرا میکشد (درست کن این حق تو نیست) میگویم (حق توهم نیست، اکثر اوقات روی مخمی، مثل کشیدن جنگال روی گچ یا خوردن با صدا، یا صدای لولای در، یا سوپ هویج، اکثر اوقات دوست داشتنی میشی، حقت نیست که منطقی و بی احساس خطابت کنند در صورتی که تو در تنهایی خودت را به در دیوار میزنی که اشک هایت را پاک کنی) مغز میگوید: بی احساس کلمه بی پایه و اساسی است، همه احساس دارند، کودک که پس از تولد گریه میکند به خاطر حس ترس است، حس عوض شدن، یا کودکی که در مهد کودک گریه میکند به خاطر حس تنهایی و وابستگی است، همه ما احساس داریم، احساسات ما مامور این هستند تا بگویند خطا کردیم، احساسات مارا در تاریکی اتاق تنها گیر می آورند تا بگویند چه بر سر ما آمده یا چه بر سر دیگری اورده ایم، اگر کسی گفت احساس ندارم، یا احساساتم را کشته ام، فقط اینگونه فکر میکند احساسات زندانی شده پر قدرت تر میله های زندان را خم خواهند کرد) میگویم ( نظرت راجب من چیست؟؟ من بی احساس....) مغز میگوید (آن هق هق های دیشبت را خوب به خاطر دارم) میگویم (اما گریه کردن در سرشت آدم هست، دلیلی بر احساسی بودن نیست مغز) می گوید (زمانی که گریه میکنی احساس غم میکنی، پس چرا داری احساسات پنهان میکنی رفیق؟؟ برنده اونیه که با احساسش دوست بشه انکارش کاری را درست نمیکنه) گفتم(احساس میکنم دلم برایش تنگ شده) مغز چهره اش را کشید و گفت (منم همینطور، چرا ازش دستش دادیم؟؟) گفتم (نمیدانم، فقط میدانم دلم براش تنگ شده) گفت (از دستت رفته مثل تماسی که بی پاسخ مانده، مثل نامه ای که خوانده نشده، یا پیامی که هیچ پاسخی در جوابش برایش نیامده، باهاش کنار بیا) اشک هایم پاک میکنم، نگاه کن، آفتاب داره طلوع میکنه......