امیر گرگین

گرگین. [ گ َ ] ( ص مرکب ) ( از: گر + گین پسوند اتصاف ) مخفف آن گرگن است. ( حاشیه برهان چ معین ). شخصی را گویندکه صاحب گر باشد یعنی جرب داشته باشد چه گین بمعنی صاحب هم آمده است. ( برهان ) ( آنندراج ). اجرب. ( لغت نامه مقامات حریری ) ( زمخشری ). جرباء. ( بحر الجواهر ): معرورة؛ شتر گرگین. موقوس. ( منتهی الارب ) :

سوار رخشم و اسفندیار روئین تن

چرا که با خر گرگین همی روم به چرا.

سوزنی.

بوجهل را از سگ گرگین کمتر دانم. ( کتاب النقض ص 145 ).

چشم را این نور حالی بین کند

چشم عقل و روح را گرگین کند.

مولوی ( مثنوی ).

خاک گرگین را کرم آسیب کرد

ده گهر از نور حس در جیب کرد.

مولوی ( مثنوی ).

صد کس از گرگین همه گرگین شوند

خاصه آن گرّ خبیث عقل بند.

مولوی ( مثنوی ).

ای سگ گرگین زشت از حرص وجوش

پوستین شیر را بر خود مپوش.

مولوی ( مثنوی ).

بر توگر از صبر نگشاید دری

از سگ گرگین گبران برتری.