من عاشق تکنولوژیام. یعنی از وقتی کنشهای علاقمندانهم رو یادم مییاد داشتم دربارش میخوندم. وقتی راهنمایی بودم شبها تا صبح بیدار میموندم و مشخصات گجتها و گوشیایی که تازه اومده بود رو با هم مقایسه میکردم و از مقایسه جذابیت ظاهری و قدرت پردازششون نمیفهمیدم کِی صبح شده. شاید اگر ترس کمتر و اراده بیشتری داشتم خیلی چیزهای دیگهای رو تست میکردم اما همه اینا باعث نمیشد که علاقه ذاتیم به تکنولوژی و دنیاهاشون رو منکر بشم. اما با همه اینها از یه زمانی انگار همه چیز داشت تغییر میکرد و من این رو میفهمیدم. با تمام وجودم حسش میکردم. بزرگتر ازچیزی بود که با چشمام بتونم ببینم اما با تمام وجودم حسش میکردم. حتی شهاب سنگی که به سمت روشنایی حرکت میکنه، همیشه یک سمتش دیگهش تاریکه. برای من آشناییم با علوم انسانی و مواجههم با دیدگاهها و تفکراتی که نیمه تاریک اون همه خوشگلی و جذابیت رو توی شروع دهه دوم زندگیم بهم نشون میداد مثل باز کردن آب سرد بود وقتی که تمام بدنت از گرمای شور تکنولوژی پر شده.

شاید دیدم نه فقط به تکنولوژی که به خیلی چیزهای دیگه عوض شده بود. میگن منتقدین خوشبینهای زمانه خودشونن چون مثل نمودار سینوسی قعر و صعود رو با هم میبینن. شاید بعد از چند سال شوک دیگهای که بهم وارد شد این بود که فهمیدم چقدر به مفهوم متاورس نزدیک شدیم. نه فقط با تغییر نام هولدینگ فیسبوک به متا. چه بسا که یکی از مهمترین قدمهای تحقق این امره. اگه علاقمند بودین مستند social dilemma رو ببینین. این مستند به آسیبهای اجتماعی و روانی شبکههای اجتماعی و الگوریتمهای اون میپردازه. فقط شبکههای اجتماعی!! (که البته بستر کلی تکنولوژی و پلتفرم نرم افزاریه). شاید علت این شوک اینه که با تحقق مفهوم متاورس تمام اتفاقات مثبت و منفی web 2.0 قراره پر رنگتر بشه و جوری با زندگی ما گره بخوره که هیچوقت تجربهش نکردیم. دیدگاهم شبیه کسی که بعد از دیدن اولین اتوموبیل گقته این ابزار شیطانه نیست، اما حجم افسردگی، عدم پذیرش واقعیت بدن، استفاده وسواس گونه از فیلترهای اصلاح صورت و بدن، ترس از دست دادن یا فومو، اعتیاد به اسکرول، و خیلی چیزهای دیگه تنها بخشی از چیزیه که ما دوست نداریم بهش نگاه کنیم و تنها بخشی از وب نسل ۲ عه. با تمام اینها وقوع متاورس و فناوریهای از این دست اجتناب ناپذیره و سرمایهداری ابزاری برای کنترل اونها نداره و شاید اصلا لزومی برای کنترل وجود نداره.