نامحدود

ما ایوب نبودیم

صبر نداشتم، فکر می‌کردم هرچه که بشود، همان است و بس، ذهن محدودی هم داشتم. اصلا کسی نبود که بگوید، آنقدر بالا و پایین داری، آنقدر تغییر می‌کنی، آنقدر اتفاق‌های دیگری می‌افتد. یک نفر مسلمان نبود به ما بگوید، خدای نامحدود را محدود فرض نکن. مسیر اول نشد، مسیر دوم شاید بشود، اصلا به درک که نشود، مسیر هزارم جواب می‌دهد. کسی نبود بگوید پای آدم‌ها، یعنی بعضی از آدم‌ها خیلی صبر نکن، برای اتفاق‌ها صبور باش، اما آدم‌ها خیلی ارزش امید بستن ندارند. کاش می‌گفتند، از بقیه توقع نداشته باش، هرکسی هروقت بتواند کمک می‌کند، هر وقت هم که نتوانست فدای سرش.

شاید کسی نداند

آن روز که همه آن‌ها در اتاق بودند و من در راهرو تاریک دفتر نشسته بودم، چقدر شکستم، چقدر منتظر ماندم یک نفر بیاید من را هم صدا کند. قتل که نکرده بودم، یک دعوای ساده کاری اتفاق افتاده بود. هیچکس نیامد، یک ساعت پشت در ماندم. خون، خونم را خورد. حالا که خیلی از آن ماجرا گذشته، فکر می‌کنم آن زمان مرا با واقعیت‌ها رو به رو کردند. به قول دوست عزیزی اگر خودت چیزی را نفهمی، یک طور سخت و دردناک به تو می‌فهمانند‌.

دروغ چرا، من هنوز خشم دارم. هنوز دلم صاف نیست. هنوز دوست دارم برگردم و یک سری چیز‌ها را طوری دیگری رقم بزنم.

برگشتی وجود ندارد، تبدیل‌شان می‌کنم به تجربه، تا حال آینده‌ام را بهتر کنم.