روزی را که توییت یکی از یاران باشگاه محتوا را در تایملاین توییتر دیدم، به خاطر دارم. تا آن روز اصلا تصوری از باشگاه محتوا و دوره تولید محتوا نداشتم. حس کنجکاوی من باعث شد نگاهی به صفحه ثبت نام دوره جدید بیندازم. بعد از خواندن متن کمی به روزشمار دوره جدید خیره شدم و مثل همیشه ترس آغاز یک دوره، روابط و چالشهای آن به مغزم هجوم آورد. صفحه را بستم؛ ولی فکر شروع دوره و فرستادن متن اولیه با من ماند. یکی دو روزی آن را با خود به همهجا بردم تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتم متنم را بنویسم. هیچ تصوری از چگونگی ادامه ماجرا نداشتم؛ ولی حسی درونی مرا به ادامه دادن وامیداشت. بعد از ارسال متنم حس خوبی داشتم. وقتی نتایج اعلام شد، شوقم دو چندان شد.
شروع دوره و حس خوبی که از همراهانم در باشگاه محتوا میگرفتم، چیزی نبود که تا به حال در هیچ شرایطی احساس کرده باشم. همیشه معتقد بودم حس و حال یک خانه کاملا بستگی به احوال صاحب آن دارد. حال و هوای باشگاه محتوا به طور کامل از افراد درون آن نشات گرفته است. کسانی که در این فضا حضور دارند بهخوبی توانستهاند حس و حال این خانه را گرم و صمیمی نگه دارند. گاهی از زیاد بودن تکالیف خسته میشوم و گاهی در طول یک هفته امکان رساندن آن به صورت تمام و کمال را نداشتم که گاهی باعث بروز کمالگرایی منفی میشد.
باشگاه محتوا برای من مساوی با شکستن ترسهایی بود که سالها همراه من بودند. هرگز تصور نمیکردم بتوانم وارد دوره و رابطه با افرادی شوم که انقدر راحت و صمیمی باشند. این دوره بار دیگر به من اثبات کرد که همیشه ترسیدن بد نیست؛ ترسیدن و ادامه ندادن بد است. شاید اگر این متن یا شبیه آن را در جایی میخواندم بهسختی باورد میکردم؛ ولی من در جو باشگاه محتوا نفس کشیدم، خندیدم و غصه خوردم، حضور در باشگاه محتوا برای من سرشار از احساسات متفاوت بود و این خود زندگی است.
ورود من به عرصه محتوا و باشگاه محتوا شاید در همین یک صفحه قابل خلاصه شدن بود؛ ولی پشت آن، پر از ماجراهایی است که مثل یک پازل جذاب مرا به این راه کشاندند و حضورم را کامل کردند. شخصیت باشگاه محتوا یک دختر است؛ ولی برای من تا ابد یک مامن گرم و حامی میماند که تا ابد لذت بودن در آن را مزه خواهم کرد.
پایان