زندگی هنگامه ای بی هنگام که هنگام به هنگام
دردرونِ اشک ها فریاد می زند
می زند که زده شدم
باسنگِ مرگ
با فشنگِ تفنگ
و با ننگِ رنگ!
آری
این کلمات حالشان مساعد نیست
این سطرها که حکمِ اعدام آن ها اعلام شده!
اعلام نام یک اعلامیه نیست
او هرصبح
فوتِ غروب های هرمشرقی را اعلام می کند
من هزاران سال است که اعلامیه ی خود را اعلام کرده ام
هزاران سال پیش از بیش های مادرم مُرده ام
من یک کودک هزار ساله ام
که
دندان هایم سیاه متولد شدند
وقتی متولد شدم موهای مادرم سفید بود!
سفید سرگذشتِ یک گذشته که درگذشته ی خودش درگذشت
و من
درسفیدهایی درگذشتم که موهایی سیاه داشتند!
من پدرِ هرسفیدی ام که سپیدارنشد!
مانند سفید های پدر و مادر
که
جایزه ی نوبل درد را درکنفرانسی سیاه گرفتند
سفید یک رنگِ قشنگ بود
من اولین بار سفید را از معلمی به نامِ برف آموختم
و تو
برای آخرین بار سفید را از قلمی یادگرفتی
که
با سفیدهای کاغذ سیاه های زندگی را می نوشت
من شعری درخیابانِ تشویش
که درسیاه چادری بی سقف می زییم
من شعری
آکنده از هلهله و زلزله که برای صداهای بَم، بَم شدم
من فریادِ خون
و خونِ هرفریادم!
درکوچه هایی که سر بربالشِ فقرگذاشته اند
من شعرِفقرم
دردامانِ نان که ازهرطرف که خواندم نان بود
اما نان نیست!
من شعری
به رنگِ مردمانِ آفریقا
که
برگ های هرکتابی را زرد ،سرد و پُردرد می بینند
من شعری
دردامانِ این شهرکه هرگزمهربانی آغوش را احساس نکردم!
نگاه کن
به نگاه های خودت نگاه کن
ببین که چند نگاه به توخیره شده
خیره شدن خوب نیست
ممکن است که نگاهی درشما باشد
که
هرگز دیده نشده است!
و یا نگاهی که سال هاست طعمِ گرگ می دهد
هیچ نگاهی شیرنیست
اما شیر آن است که بی نگاه نگاه شود!
نگاه کن
ای کیشِ بی ریش و ُخیس وُخیش !
به خودت
و به خودهایی که خود باورنشدند
نگاه کن
این روزها
هیچ چشمی پرنوروز نیست
چشم شدن با نگاه شدن فرق می کند
شاید هیچ چشمی هنوز نگاه نشده باشد
اما خیلی ازنگاه ها چشم شده اند!
چشم واژه ی خوبی نیست
گویا ریشه دربردگی نگاه ها دارد
شاید دشمنِ هردوستی باشد
من هیچ چشمی را ندیدم که دیگران را ببیند
بلکه همیشه موهای خودش را شانه می زد
مگرکسی گوشِ این موش را می بیند
که
به چشم ها گوش می دهد
من فرزند دوش
و تو
همیشه خوش پوش
چه فرقی می کند
وقتی
دیوارما ،پر ازآوار است
چه فرقی می کند
وقتی مشکل ما کاراست!
و یا چه فرقی می کند
وقتی نونِ ندار را که برمی داری دار می شود
راستی شعر چگونه جان می سپارد?!
مثل برگ هایی که زرد می میرند
یا مثلِ سیبی که قرمزهایش سیب می شوند
یا مثلِ یک نگاهِ برفی که همه چیز را سفیدمی بیند!؟
وقتی شعرمی بارد
شبیه هیچ بارانی نمی بارد
او در روزی آفتابی می بارد
دریک لحظه که
دقیقه هایش شبیه ساعت می میرند!
شعر فرزنددقایقِ هرزندگی است
که شقایق شد
و همه دوست داریم
لحظه های او را درآغوش بگیریم
آه انسان
چرا حسِ مادرانه شعر را احساس نمی کنی
شعر مادری است
که
برای زندگی مادرانه اشک می ریزد
شعر پروردگار هرکردِگاری است
که
درفرصتی کوتاه حرف ها را رمان می کند
شعرهیچ چیزی را خاموش نمی کند
حتا خورشیدی را که درآفتابِ چشمان اش پیداست!
او به گوش هایی گوش می دهد که فراموش شده اند!
شعریک عارف نیست
ساده پوشی است
که سادگی ها را ساده بیان می کند
و لباسش ازجنسِ واژه ی پاک اما سینه چاک است
او نبض هرخاک ِهمیشه پاک است
او فرزند فقری است که فقیر نیست
اما دست هایی را فریادمی زند
که
پرازتهی های دردند
آه نگو
ای انسانِ گاه به گاه
که
گاهی درآگاهی خود به شعور می رسی
گذراین خودآگاهی درگذارِ دل به آگاهی نمی رسد
وقتی گاهی آهی در راهی
در
گذشتِ هردرگذشته ای
گذشته است!
شعراز: عابدین پاپی(آرام)
از دفترِ: حسرتِ این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!