این غم که می زید آمالِ مردم است
دردی که می چکددردِ تبسم است
هر تیغ می کشیم بر قلب ِآرزو
زهر خُشونتش از نیش کژدم است
دائم به جای فقر نان را صدا زدیم
حکمی که در الست بر دوش گندم است
خردادِ شوقِ ما آمد به سوی سال
فصلی که تیر داد ماهِ تلاطم است
باران به جرمِ رود آماجِ گریه شد
مرداب جای موج آرامِ مردم است!
عابدین پاپی(آرام)