آبادان ِاین شهر
به هیچ آبادی آبادانی شبیه نیست!
ودرکشورِجملات
هیچ حروفی نمی خندد
من دوستِ صمیمی هر ویرانه ام که پروازش را
ازشاخه های پنهانِ شب می گیرد
حضوری یگانه که
دربیگانه های این شتاب بی شتاب است!
و تمامِ روز
رسالتِ خود را ازغروبِ غم ها اقتباس می کند
اقتباس
یک دریافت ازآینده ی آلاینده که بالنده نشد
بیا ای همیشه دریافت که
یافت را با بافت اشتباه می گیری!؟
بیا کمی ازخیلی جلوتربیا
این روزها
اندیشه برشاخکِ مرگ هوای پریدن دارد
هراسِ ما
فوبیا به کاغذی سیاه دارد
و می ترسد که
صورتِ کلمات را درفصلِ لبخند بیادآرد
بیائید
به دمکراسی نقطه ها درشبی زمستانی ایمان بیاوریم
شبی سرد که
ها ها ها
هی هی هی
ها ها می شدیم
برگونه ی انگشتانِ آن گونه ی خود
که برگونه ها دستی مشحونِ از مهربانی کشیدند
می خواهم
روی آشیانه ها
آوای کودکی را نقاشی کنم که
خانه اش را گُم کرده است
آواز ِپرنده ای که عشق دلیلِ پروازش بود
شاد بودن ِکلمات درکنارِ هم
یعنی شنیدنِ
لبخند کتابی که شنیدنِ حرفِ یکی
از دیگری را درآغوش دارد
چه فرقی می کند
وقتی هیچ فردایی با فردای خودش راحت نیست
هیچ دیروزی امروزش را به یاد ندارد
من درروزهای بی حادثه ی خود حادثه شدم
یک سکانس تلخ ام که می خواهم
سیب های شهر را ادیب کنم
من رؤیای پیرمردی پیرم که
آشفتگی خواب اش را به هیچ دریایی فاش نگفت
دوستِ کوچکِ سایه ی همسایه ام
که سایه اش را با تیر زدند
و تو
یک تجریش پرازتشویش ازپیش
که
بیش ازپیش درناآموخته ها آموخته شدی
بخشی از عاطفه ی شهر را
بیاد آر
درمیدانی که
خودش را در عصرها تا ولی عصرها پیاده دورمی زند
تا که شاید
ازحال و احوالِ سوارانِ زندگی با خبرشود
بیا تا با هم
درصبحی تلخ غروب های خیابان را بیدارکنیم
بیا تا درنشسته های این مترو
ایستاده های خود را مرورکنیم
زندگی پرازقصه ای پرغصه وجُثه دارد
هنوز هیچ داستانی به رمانِ آن پی نبرده است
صدا درچشمِ فقر سرما می خورد
و بی حضور ِحضور خود را
بربال های فراموش خاموش می کند
صدا مثل«دا»( در زبانی لری به معنی مادر است) مهربان است
و دست هایی شبیه یک بوسه دارد
دست دردستِ دای صدا که می گذارم
به یادِ «دا» می افتم
که
درهزارپنجره صبح را درتبسم
کلمات می وزد
شانه های تو
برهرپروازی که می نشینند
رؤیای هرمدرسه ای راپرواز می دهند
من آسمانی را می شناسم که
بی خورشید شب را آفتابی می کند
بی ابر
باران را برگونه های قطره می نشاند
من دلباخته ی ساخته ی این زمستانم
که ازعشق می میرد
دریک دیرگاهِ تابستانی خودش را
به زودگاه خیال می رساند
من چنین عشق را
دردستانِ تو طراحی می کنم
چنین که چنان های چهره ات به چانه ی شب
عاشقانه با چشم های روز چانه زنی می کنند
دراین چهار راهِ گُمان
بی گُمان گمانه زدن هرچیزی سخت است
دراین دو راهی که آهی درهرگاهی دارد
من راهِ اول را دوم رفتم
و راهِ دومِ این دو راهی را
اولِ ازهرآغازی پایانم!
چگونه می شود
همسان با سانِ همسان شد
وقتی هیچ مانندی
به مانندِ خیره گی ام درچشمانِ توخیره نیست
خسته و پیوسته ام
به این پیوستگی که درچند دستگی زمان
به راهی دورترازخودش نزدیک است
چند کلمه ی مسافر
درمن به قطار زندگی فکرمی کنند
زندگی قطاری سریع السیر است
که
دیر به مقصد می رسد
ما درقطاری زندگی می کنیم
که
روزی چند باردرخودش می ایستد
ما به ایستادنِ سرپا دردستانِ خود عادت داریم
مانند درختانی که درکنارخیابان
هرروز برای چشم مردم خبردار می ایستند
ما فرزندِ ایستادن هستیم
ایستادن نامِ کودکی شهر بود
نام صندلی هایی بود
که
در یک کنفرانس سیاسی درسمتِ راست ایستادند
و فکرهای چپ خود به خود نشستند
ایستادن
نامِ بارانی است که چون درخودش ایستاد
آماجِ گریه شد
نام نشسته هایی است
که
در برخاسته های خود ترجمه می شود!
شعر از عابدین پاپی(آرام)
از دفترِ: حسرت این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!