تشویش این سکوت دیدنی است
تردید این فریاد شنیدنی است!؟
وخیابان چه بیابانه جان می دهد
و تو
ای حضرت مرگ ؟
چرا درچهارراه زرد
قرمز ها را تکثیر می کنی؟
آن سوزها که دراین روزها
واژه ها را درآغوش تو معنا می کنند
شبیه هیچ اردی بهشتی نیستند
تا درکنار تو مهر را مهربانانه فریاد زنند
عشق که عاشق میشود
هیچ معشوقی کلماتِ تو را حروفچینی نمی کند
آیا می شود؟
نمی شودهای این شهر را/ شاید های این نشاید را
تسکین داد؟
اِنسان که دو نیمه می شود
آن سان درصداهای بی جاذبه جذب می شود
و درناشناخته های آلکسیس کارل زندگی نمی کند
امروز
یک مرگِ مرموز و پرسوز
مرگی زرد و سرد
درگلوی جهان پخش می شود
آیا می شود؟
بی چتر سری به خانه ی لبخند زد؟
و واژِگانِ گریان را خنداند؟
آدم ها را سادگی دچارِ اشتباه می کند
وقتی فهمِ زندگی از درک را سخت میفهمیم!
مرگ
نمونه ای است از زندگی
گُفتِ گویی پنهان است
و به ما نزدیک است
چه فرقی می کند
وقتی من مطابقِ روز خودم متولد نمی شوم
و تو
مطابقِ سالِ خودت می میری!
من از بعضی سادگی ها سخت می ترسم
مثلِ بعضی از آرامش ها
که
دربیکرانی خود بی قرارمی شوند
من به اندازه ی یک دوستِ نامرئی از دشمنی بیزارم
و تو آن قدر کلمه می شوی
تا که یک روز زبانِ مرگ را
در کتابِ زندگی می فهمی!
عابدین پاپی(آرام)