شعر (1)
از من بیشتر باش و از خود کَم باش
مقداری از دردِ زندگی را غَم باش!
با اینکه مُدام به خود میبالی اما
گویی که انسان نشدهای آدم باش!
شعر (2)
اعتقاد تمامِ مردم پول است
جمله یک گام جلوتر از ویرگول است!
خواستم که حسابی بازکنم دیدم که
حسابی در کار نیست دروغ فرمول است!
شعر (3)
با سازِ غم برگِ پائیز را بنواز
درود بر توای زمستانِ پُرناز!
افسوس نخور که بهار پایان میگیرد
این گُل میرود و آن گُل میآید باز!
شعر (4)
آنکه بیمنت بر زمین میتابد آفتاب است
بهارش که میآید زندگی در تبوتاب است
دانی که آب تشنگی همه را رفع میکند
آه نگو که تشنهترین موجود خود ِآب است!
شعر (5)
کو به بلوغ که میرسد فراز میشود
سخن با دو بالِ حرف «باز» میشود!
دانی که چه زمانی عشق «عینِ» عاشقی ست
وقتیکه بانامِ کوچکِ من آغاز میشود!
شعر (6)
نزدیک بیا ای درد که هنوز دوریم
از نسلِ سهگاهیم از تبارِ «شوریم»
یکریز غصه میخوریم و گاهی هم
آن قصهی بلند از رمانِ بوفِ کوریم!
(7)
لبخند زدی بهار نابه هنگام خندید
چشمانت را به هنگامِ ماه باید دید
بگذار با یقین بگویم که لاجرم
غروب زیبایی داری حضرت تردید!
شعر( 8)
میخوانمت کنار اینهمه حروف زرد
با بُغضی خیابانی با صدای درد
میخوانمت چنان شب در کنار روز
افسوس از دستتو ای جنابِ سرد!
شعر (9)
از شادی نگو اشک سفارش دادم
مقداری از قیمت آن را کاهش دادم!
دانم که جملگی دوستِ لبخند بودیم
چاره همین بود به گریه ارزش دادم!
شعر (10)
من شاعر درد و دوستِ سخنم
خواهم که بگویم ساختارشکنم
بااینکه به نیما ارادت دارم
نو را به کلاسیک پیوند میزنم!