
بیش ازیک گام ازخودبرخودآگاهی شهر
نقطه
ویرگول نقطه
خودآگاه می شویم
حرف بدون سطرکه راه می افتد
ازشانه های خودمیافتدافتد
ازشانه های خودمی افتد
تا که شاید
درآنتولوژی غم
زیرهمین چندسطرشادی
بیست وچند سال دیگر راامضاءکند
کند
برای یک نقطه خوب نیست
وقتی درخانه فعلِ می کند زندگی می کند!
می کند
یک ماضی استمراری که گذشته ی خود را
امضاء نمی کند!
من قیافه ی این قافیه را
درقافِ قلم آغازمی کنم
می کنم
غزلِ پست مدرن را کارمی کنم
و یک عالمه لغت را ازصبح تا غروب کارمی کنم
می کنم
زندگی را با بی زندگی ها زندگی می کنم!
عشق را باشینِ شادی اش آغازمی کنم
فکرنمی کنم که ساختار روایت را
ضد روایت، روایت می کنم؟!
متن را بی معنا،متن می کنم
وزبان را می نویسم تا بی زبان زندگی کنم
وتو
به کُشتن خودت عادت کردی
فریادرا که ساکت می کنی
سکوت باخودکارنوشته می شود
بامدادپرنگ می شود
می شود
اما نمی شودسکوت راپاک کرد
هیچ نوشته ای وقتی نوشته شدپاک نمی شود
نیمی ازنیم فاصله ی«می کشد»راجاگذاشته ام
تا که شاید به کلمه ی گمنامی برسم که رنج می کشد
می کشد
شهرچشم های خود را خوب می کشد
تاریخ همیشه درناکشیده های خودکشیده می شود!
با می کشدهای می کشد!
یک مبارزه ی سخت
بین من و این همه هیچ ،تو را آزارمی دهد
می دهد
چه کسی به من یک سبد
تبسم راهدیه می دهد؟
اگرجناب هیچ را شکست دهم
چه کسی به عالی جناب پیروزی هدیه می دهد؟
وقتی درصحنه ی هیچ ها به همه چیزمی رسد!
من ترجیح می دهم که تونباشم اما تورا درتوباشم!
اینجا تیمارستان کلمات است
بیمارستانِ سطرها
و هرواژه ای درتبِ فصلی می سوزد
می سوزد
نیمی ازنیمایی که غیرنیمایی می سوزد!
نیمی ازانزوایی که غزل اش منزوی شد!
من موج را تا اوج دوست دارم
وقتی فریادِسکوت سرمی دهد
اما موجِ ناب را دوست ندارم
وقتی راه رفتن اش را
درخیابانِ نقطه ها فراموش می کند
این حجم پرازخالی
و این خالی پرازحجم مقصراست
همیشه چشم هایی است که هست نمی شوند
کسی نمی شوند را به می شوند تقدیم کن
شایدگریه هایی باشد که لبخند نمی شوند
شاید
بین دوچشم
ازکله ی یک انسان جغرافیایی ازشاید باشد
که
هنوزنباشدهای خودرا باشدنکرده است
می گویم بگوچرا؟
خودشیفتگی این شیفتگی ازقیافه افتاده است؟
افتاده است
گویندکه درخت ازمیوه افتاده است!
وسطرازکلمه!
پیرکه می شوی
گویندکه افتاده است
ازهمه چیزجزافتادن!
بایدافتاد
ازارتفاع یک اندوه لجباز
ازتن هایی که بی تن می افتند!
ازبرج ِصدا،صدایی می آید
که همواره دربرخاستنِ خودعطسه می کند
همواره سرفه های خودرا
به فصل ویرگول و به فصول ِنقطه ها می فروشد!
یکی لبخندِ زخم خورده ی خود راحراج می کند
وآن دیگرگریه های بی چشم را به چشم ها؟!
چشم به اهلِ خانه نزدیک تراست
نام اش بی مستعار،مستعارمی شود
و ازاهالی، دورترازاشک دورمی شود
لهجه ای غریب دارد
که
با هیچ گویشی آشنا نمی شود
نمی شود
زبانِ ساختاررا درروایتی پساساختارتعریف کرد
و این یعنی معنا درلباسِ خود نیست
ومتن
معشوقِ خودرا درازدحام کلمات ازدست داده است
من وتو
دریگانه انگاری انگاره ها دودشدیم
درپریشانی سیگارکه
درکوچه های زندگی روان پریش شد!
دوست دارم به خودبیایم
وواژه ی خود را درتوپیداکنم
پیداکنم
سال های سیگاری ام را
که
درفصلِ پنجم دود،سیگارشدند
آهای عالی جناب گنج؟
من چگونه گنج را واژِگون کنم که
جنگ نشود؟!
آهای جناب جنگ؟
من چگونه جنگ را واژِگون کنم
که
گنج نشود!؟
نشود
ای کاش نشود
درمردادِ خودم به فصلِ زردسفرکنم
درضمیرخودم
دی و دیروزشما را پژمرده ببینم
ببینم
درکنارخیابان که می گذرم
کلماتی را ببینم
که حروف خود را می خندانند
جملاتی را ببینم
که
درفصلِ آرزوشکوفه می دهند
برای رسیدن به یک کلمه
بایدازسطرها
وفصل های زیادی عبورکرد...!
عبور
وقتی دیدی ازخیابان غم عبورکرده ای
بدان که
عبورنکرده ای!
فقط به چشم بنگر
آنگاه که اشک را
درکوچه های خودعبورمی دهد
و به مرگ
که چشم های زیادی را
درچشم های خود عبورداده است!
داده است
چه کسی به نمره ی بیست، بیست داده است؟
چه کسی به رقصِ آزادی آبادی داده است؟
ما به کیست ها و چیست ها بیست داده ایم
جزویرانه هایی که آبادشدند!؟
شعراز:عابدین پاپی(آرام)
24/2/1401کرج