ویرگول
ورودثبت نام
عابدین پاپی
عابدین پاپیعابدین پاپی متخلص به آرام، شاعر ، نویسنده ، منتقد، روزنامه نگار و نظریه پرداز ادبی و اجتماعی معاصر
عابدین پاپی
عابدین پاپی
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

«ببین که عریان ها چگونه لباس می¬شوند!؟»

وطن

ای تنِ تن به تن

بیدارشو

خواب هایی سراغ دارم

آفتابِ شان درغروبِ زندگی طلوع می ­کند!

همیشه برای همیشه گی های این خستگی دست بزن

ای همیشه وابسته و همبسته به خجسته گی ها

من تو را بیش ازپیش

پیش تر از

چشمِ تاریخ دوست دارم!

ما درعظمتِ کلام، کلمه شدیم

و خویش را

دریک ساختارِ شگرف به بافتاری ژرف رساندیم

دراین

هی هی هی های

ها ها هایِ

این سرد فصل

چه رخشان و درخشان

درنظامی ازتصویر زبان می­ درخشی!

آیا می­ شود

گوشِ را به گویش خاک پرجوش کنی؟

می­ شود درشَوَدهای این شُد خود باشی!؟

ما که بمیریم

درجستجوی کدام پیمانه ی خود

دررمانتیک یک ظرف مظروف می­ شوی؟

ای موتیفِ ازخودآگاه که گاه

درآهِ خود آگاه می­ شوی

بگو ببینم

کدام صحنه ازبرگِ مرگ را به یادداری

من ازخودبودگی بودها می ­ترسم

که هرگز بود نشدند!

و تو

آکنده ازپراکنده که درغمِ خود بالنده می­ سوزی!

وطن

ما که با مُردنِ مرگ دوست شویم

تو را چه کسی

به تازه گی هایش معرفی می­ کند

ای کهن ترین کهنه ی سال که درنوروزی پرروز

درشکستی تلخ قهرمانِ عشق شدی

بیا تا با هم

درپارادوکسی شیرین، شعر را به اوجِ خیال برسانیم

من هم مثلِ تو

به مَثَل های این امثال ها عشق می ­ورزم

تا که شاید

مُثُلی شدم

از برای تمثیلی ازاین شیفتگی خیال از وجود

که

درآشفتگی چشمانِ تو فیلسوف می­ شود!

شناسه ی خاص ِتو

شناسنامه ی یک لبخندِ گریان است

که

با دستانِ نقاش بربومِ زندگی

ژِکوند های تلخ را شیرین می­ کِشد

ای تنِ بی تن

چگونه می ­توان چه گفتن های تو را

گاه

به پاسارگادِ این گفتن ها توضیح داد

حرفی برای گفتن نیست

اما گفتن هایی برای حرف هست

گفتن هایی برای

حرف های تو که هرگزحروف نشدند

ای قامتِ قیامِ قیامتِ الف درواژِگان الف

نزدیک تربیا

بیا تا

حرفی از ناگفته های سخن را پادشاه کنیم

وقلم را

با نامه های شاه شاهنامه بخوانیم

تو همان گزاره ی ناهمگون که

برگونه های گوناگون می ­تابی

تو چیزی شبیه وزیدنِ فقر

که

درشبی سفید

سیاه های دل را مشکی می ­کند

بن بست دردامنِ شصت دست می­ شود

و چه گویم که رهایی درپستوی نفس

به فکرقفس است!

و من که

نسبتم به سخن وُ زن دردیرینه های تن، دوراست

و دردامان این نزدیک

با پاره­ای از دو پاره ­گی تن که

درپاره­های تو پاره پاره می­ شود

ساختارِما

معطوفِ به این سویه و گویه از اراده نیچه نیست

و گویی که

برگونه های قفس قرن هاست

که

شیر را ترسیم کرده ­اند

چگونه می توان

به چشم های گربه گون ات نگریست

وقتی مجهول ترازهرمهجوری شیرمی­ شوی

من ازگرفتگی های تو دل گرفته ام

و ماه گرفتِگی های تو شبیه هیچ خسوفی نیست

ای کسوفِ همیشه رخشان

با کدام

قطب از این قطعه ی خون تو را نسبتی است

که

نقطه را درمیانِ چشم های این حرف سخنی نیست

برای مرگِ تو

چه برگ هایی که زندگی ­کردند

برای دردِ تو

چه زردهایی که عاشقانه سبزشدند

و برای رنگِ تو

چه قرمزهایی که زنگ زدند!

این روزها

همه چیزآرام تر ازهربی قراری سالخورده می­ شود

پیرکه می­ شوی

سال ها

درسالخوردِگی خود به جوانی ات فکر می ­کنند

که

کودکانه جان سپرد!

درسرِما چه سَرهایی که سرد شدند

سرما با ما به سینما نمی­ رود

و نامِ دیگرِ این فصل نمایشی است

که

به خاطرِ شکوفه های تب گون اش هرگز شکوفه نداد!

تو فصلِ هرصدایی که

درچند صدا به چند صدایی رسیدی

یک آیرونی بی ­موقعیت

که

اتفاق را درچشمِ خشم چشم می­ کنی!

من زخمِ یادگارِاین ماندگارم

و تو

خشمِ پرحضورِ این ظهور

که

درتنِ عشق حروفچینی می­ شوی

درتنِ تو

بیش تر از من هرتنی به پژمردگی می­ رسد

و تو نمادِ هر نُمودی که

زاگرس ها را دماوند می ­کنی

بر شانه هایت دو سفید از پرواز

که

یکی از آن ها به سیاهی یک آواز شبیه است

و بر زبان ات رنجی را سراغ دارم

که

بیش ازهرپیشی رنج می­ کِشد!

ای این گونه ازگونه ی هرپونه

دلت را به هر چگونه نگاهی نسپار

نگاه گاه ازخود بی گاه می­ شود

مانند واژه ی چشم که

هروقت که می­ خواهد

به همه ی کلمات خشم می­ گوید

هیچ می دانی

هرسفیدی برف نیست

هرکلمه ای حرف نیست

هرمظروفی ظرف نیست

و هرصدایی دف نیست؟

خاطرات را درهیچ پاکتی نریز

این روزها

پست ها هیچ فرقی

با کُشت ها

و دُرُشت ها

و پشت ها ندارند!

هیچ انگیزی دل انگیزنیست

و نو

به جای روز نوروز می­ شود!

و همیشه مهرش را از مِهرمی ­گیرد

ازلبریزی که درشادِگانه غم انگیزاست

درفرودستِ این لحظه ها

چه فرازهایی که فرادست شدند

ازبرای تو

دقیقه به خود مشکوک است

وقتی خودش را کتک می­ زند

وقتی به سیمِ آخرمی­ زند

تا فریادش را درمیدانِ قلب انقلابی­ کند

وقتی با تارِتاریکی سه تارِمی زند

همیشه دقیقه نباش

به ثانیه هایی فکرکن

که

هوشمندی خود را از ساعت می ­گیرند

به چشمانِ این سوژه سفرکن

ببین که عریان ها چگونه لباس می­ شوند!؟

شعراز:عابدین پاپی(آرام)

ازدفترِ:

حسرتِ این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!

شعرزباناندیشهشعر نو
۰
۰
عابدین پاپی
عابدین پاپی
عابدین پاپی متخلص به آرام، شاعر ، نویسنده ، منتقد، روزنامه نگار و نظریه پرداز ادبی و اجتماعی معاصر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید