غیبتِ من تفسیری است که «باران» تعبیر میکند
و در غیاب چهارراه
حقیقت با علامتی است که عبورش از ذهن خیابان خالی است!
خیال کلمهای دردمند است
و همیشه تصورمی کند وجود دارد
همیشه به آفتابی میاندیشد که
در تاریکی شب میدرخشد!
نظریهی تقابل دوگانهی این شهر
هیچ روایتی را ساختارشکن نمیکند
شاید من
شاید هم این هموارِگی کلمه
به یگانِگی جملات اعتقاد بیشتری دارند
همیشه نمیتوان در ذهن درخت
پیرنگی مضاعف را برای برگها تصور کرد
جهان بهتنهایی قادر به سخن نیست
و این متن گفتههایش را با گُفته گری نقاشی میکند
فکر میکنم
ابر مؤلفِ خوبی است
آنگاهکه در غیابِ کتاب باریدنش را آغاز میکند
و هرگز به مدلول ِ این دروغ ایمان ندارم
من مسلمانیام را
از «رودی» آموختهام که بر دالِ دریا پایبند است!
و تو چقدر خوب آتهئیسم قطرهها را میفهمی
و سرشت سهگانهی تمامِ متنها را که
در بینامتنیت ژولیا کریستوا
روسری هر ویرگولی را از سرِ «نقطهویرگول» برمیدارند!
آه انسان
چقدر سخت در روایت قرن بی روایت روایت میشوی
آه که نمیخواهی
نمیخواهم همنشین کلمهای باشم
که حروفاش در صدای روز افسرده میشوند
من در تفسیر یک نقطه به جهان ِسطر میرسم
و تو تمایز و تعویقی از یک اندوه
که آغازی بیپایان دارد!
فکر میکنم
این زمان در مکانی خلاصه میشود
که معنایش را گمکرده است!
شعر از: عابدین پاپی (آرام)