۲۲ سالمه از ۱۵ سالگی به هر روشی داشتم جون میکندم که کسی بشم برای خودم همش سد همش بدبختی همش بی پولی
الآنم خونه ماشین که پایه زندگی یک آدمیزاد هست هم نمیشه خرید انگار آدمای این کشور از حیوون کمترن کار بجایی رسیده دیگه با هیچ راه درستی نمیتونم تو این کشور پول در بیارم هر کی هر چیزی داره یا از پدر و مادر داره یا با کمک پدر و مادر و فامیل منم که خانوادم هیچی ندارن و هیچکس دورم نمیتونه کمک کنه
میگن تو دوره فروپاشی اقتصاد ژاپن موقعی که حباب پیشرفت ترکید یه نسل جوون کامل گم شد
الان منم تو همین وضعیتیم همه چیزمو ازم گرفتن و مهم ترین چیز زندگیم (زمان)
الان بحث روزانم خوراک روزانم تبدیل شده
دیگه کار کردن برام مهم نیست نه سربازی رفتن نه خانواده تشکیل دادن نه به همه چیز
آدمیزاد با طمع بدنیا میاد با حرص از دنیا میره نسل جوون زودتر به حرص رسید انگار که مردیم.