غزل مرگ

شب است و سایه به دیوار می‌زند فریاد

چراغِ خانه شکسته‌ست، مانده در بیداد

صدای پای کسی می‌رسد ز کوچه‌ی سرد

که نامِ من به لب آورده، بی‌خبر، بی‌زاد

درونِ آینه چشمی غریب می‌خندد

به خنده‌ای که دل از سینه می‌برد بنیاد

به هر دریچه، نفس‌های مرگ می‌پیچد

و باد، قصه‌ی خون می‌نویسد از اجداد

من و هراسِ تو، این خانه را گرفته به دام

غزل به وحشت و تاریکی است، نه به فریاد