ویرگول
ورودثبت نام
حسینی
حسینی
حسینی
حسینی
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

دشتی که باران را شناخت »

روزی، دشتی از تشنگیِ دیرینه ای که نامش را نمی دانست، ترک برداشت.

بارانی از راه رسید و قطراتش را بر خاکِ او نوازش کرد.

یک ساعت و نیم، نه برایِ سبزیِ دشت، که برایِ لذتِ باریدن، بر او بارید.

و دشت، در آن باران، آرام گرفت.

اما از آن روز، باران، هر بار که بر دشت می بارید، می گفت:

«یادت هست آن روز که تشنه بودی و من، سیرابت کردم؟»

و دشت، در دلِ خود دانست که:

«او نه سیرابیِ مرا، که خاطره یِ باریدن را دوست دارد»

باران، از نزدیکیِ قطرات پرسید.

دشت گفت: «نه.»

باران گفت: «حتی اگر فصل ها بگذرد؟»

دشت گفت: «نزدیکی، به شمارِ فصل ها نیست؛ به عمقِ ریشه هایی ست که می روید.»

و باران، بی اجازه، بر او تاخت.

دشت گفت: «آنگاه، این بارش، دیگر طراوت نیست؛ سیلابی ست بی امان.»

و باران گفت: «شوخی کردم.»

اما دشت فهمید که:

«شوخی، پناهِ بی پناهان است.»

باران، از میانِ ابرها، بوسه ای بر باد فرستاد.

دشت گفت: «باد، بوسه را به خاک نمی رساند.»

باران گفت: «سخت نگیر.»

دشت گفت: «سختیِ من، خشکی نیست؛ مرزی است برایِ آنان که باران را با شبنم، اشتباه می گیرند.»

و دشت، در خود پنداشت که:

«هر که بوسه بر باد فرستد، یا باد را نمی شناسد، یا دشت را.»

باران گفت: «تو با دیگر دشت ها فرقی داری »

دشت گفت: «فرقِ من، مهم نیست. مهم این است که آیا تو از باران هایِ دیگر، فرق خواهی کرد؟»

باران، در پاسخ، تنها از سبزی و گُل هایِ دشت گفت.

و دشت فهمید که:

«آنکه از شکوفه هایِ دشت می گوید، از ریشه هایش بی خبر است.»

باران، قربان صدقه می رفت. اما دشت، درگیرِ پاسخِ پرسشی بود که در اعماقِ خاکش ریشه دوانده بود.

و دشت، در سکوتِ خود، اینگونه اندیشید:

«هر که بسیار قربان صدقه می رود، با عمل، بیگانه است»

و باران، بسیار از دلتنگیِ خود گفت.

دشت، اما با نغمه های کوتاه پاسخ اش داد:

«باد را با لبخند، سبک کن.»

تا باران بیاموزد که:

«دلتنگیِ بی حضور، همانند ابری ست بی باران؛ پر از غرّش، اما خالی از طراوت.»

و روزی، باران سکوت کرد.

نه از آن روی که دشت را نخواست،

که از آن روی که دشت، برایش معمایی شد:

دشتی که «نه» را از سرِ ریشه می گوید، نه از سرِ خشکی.

دشتی که سرسبزیِ خود را، با گذرِ فصل ها گره زده است، نه با بارشِ یک شب.

و دشت، در میانِ آن سکوت، تمامِ پندها را در دلِ خاکِ خود مرور کرد:

پندِ اول:

«هر بارانی، طراوت نیست؛ گاهی باران، فقط نشانه یِ این است که او «بارنده» بودن را دوست دارد، نه «کسی را که باران بر او می بارد.»

پندِ دوم:

«اگر کسی، یک شبِ باران را بهانه یِ همیشه کند، بدان که او به دنبالِ تکرارِ آن شب است، نه تکرارِ تو.»

پندِ سوم:

«نزدیکیِ بی اجازه، دیگر طراوت نیست؛ سیلابی ست بی امان.»

پندِ چهارم:

«هر که بسیار «قربان صدقه» می رود، معمولاً بسیار کم «حضورِ عمیق» دارد.»

پندِ پنجم:

«دلتنگیِ بی عمل، تنها یک سرگرمیِ زبانی است.»

پندِ ششم:

«بارانی که از عمقِ خاک می ترسد، خشکیِ خود را در دشت می بیند و از آن فرار میکند.»

پندِ هفتم:

«بوسه های که بر باد فرستاده شود، هرگز به دشت نمی رسد.»

پندِ هشتم:

«کسی که عاشقِ «حسِ باریده شدن» است، عاشقِ

خودِ تو نیست.»

دارد.»

باراننویسندگیروان شناسیفلسفه
۰
۰
حسینی
حسینی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید