تصور

`

تَصَوُّر می‌کُنَم او را بِه زیرِ شُرشُرِ باران

و فَصلی تازه می‌روید مِثالِ جَنگَلِ گیلان

هَوایش می‌وَزَد بَر مَن و مَستَم می‌کُنَد آسان

شبیه بویِ گُل‌هایِ بَهاری در دِلِ کاشان

نِگاهَش می‌کُنَم ناگَه تَمامَم می‌شَوَد ویران

خَرابَش می‌شَوَم گویی مَنَم اَرگِ بَمِ کِرمان

زِ لَبخَندَش فرو ریزد غبار، خستگی برجان

ومی‌پاشَد نَسیمی نو بِه جانِ خَستۀ ایران

هَزاران لَرزِشِ آنی بِه جانَم نَقش می‌بَندَد

وَ می‌بُرَد دِلِ مَن را غَمَش با تیزیِ زَنجان

دِلَم هَربار با نامَش بِه رویایی دِگَر می‌رفت

و بَرمی‌گَشت با حَسرت دُوباره تا دِلِ تهران

راضيه اخلاقي راد