هرگز تصور نمیکردم انسان قدرت جدا کردن جان از کالبد را داشته باشد.
به نظرم حتی اگر این توانایی خارقالعاده را داشت، نمیتوانست این حجم از خلأ و فضای خفقانآور را تحمل کند.
اما وقتی نیمی از جانم را از وجودم جدا کردم، فهمیدم آدمی بسیار مقاومتر از چیزیست که ما تصور میکنیم.
یا شاید بهتر است بگویم: خدا موجودی ظریف، در عین سرسخت و قوی بودن خلق کرده—و شاید به همین دلیل او را اشرف مخلوقات نامیدهاند.
جدا شدن جان از بدن همیشه به قلب یا مغز یا سایر اعضای بدن مربوط نیست.
گاهی کنار گذاشتن انسانیست که بند بند وجودت طلب داشتنش را دارد،
اما تو میدانی که ماندنش، آسیبش، نه ده برابر—بلکه صد برابر، هزار برابر، میلیاردها برابر تکتک سلولهای بدنت را به سلابه میکشد.
و تو، با تمام درد، تصمیم میگیری جدا شوی.
نه از روی بیاحساسی، بلکه از روی شناختی که از زخم داری.
و این، شاید سختترین نوع مقاومت باشد.
و حالا، بعد از آن جدایی،
نه همهچیز تمام شده،
نه همهچیز شروع شده—
فقط من ماندهام،
با سکوتی که قرار است
به مرور،
به چیزهای تازهای تبدیل شود.
خانوم الف /