در میان دغدغه هایم غرق شده بودم که تو را نادیده گرفتم ، گفتم می گذرد اما تصورش را هم نمیکردم که بدان تو بگذرد ،
یادت می آید دستانت را میگرفتم و از انگشتر جذابی که در انگشتت بود تعریف میکردم ، اما اکنون که تو رفته ای و من به انگشتر برجای مانده ات می نگرم دیگر مثل گذشته جذاب نیست میدانی چرا ؟ چون رمز جذابیتش دستانت بود نه انگشتری که خیالش را میکردم ،
حال که دیگر نمیتوانم به چشمان آبی رنگت ، تسبیح قرمز رنگت و در حال حاضر به خودت بنگرم و ساعت ها بدان هیچ حرف اضافه ای در کنارت بنشینم ، بیشتر احساس تنهایی میکنم ، حس میکنم دیگر کسی را ندارم که مثل تو دوستم داشته باشد ، موهایم را ببافد ، طرفداری ام را بکند ،
وَ تو رفتی و من نمی دانستم ، سراغت را گرفتم و تمام آرزو هایم ، تمام لحظه های با تو بودنم تمامش نقش بر آب شد ، قلبم میدانست چه شده اما انکارش می کرد چون به بودن تو در این دنیا بیشتر از هر کس دیگری نیاز داشت و تو دیگر در کنارم نبودی .... ، من نمیدانستم چه باید کرد نمی دانستم گریه بکنم و یا بخندم که این یک شوخی است ،
و من تو را از یاد نخواهم برد ، یادت بماند که هنوز هم با این که در میانمان نیستی ، چشمانت ، حرف هایت ، خندیدنت و ... را از یادم نخواهم
برد .
