سلام به همگی ??
بنظرتون برای عکاسی که دوربینی نداشته باشد چه اتفاقی رخ میدهد ؟
من دقیقاً همان شخصی هستم که با دیدن دوربین های نوستالژی و جدید گریه ام میگیرد تمام بدنم میلرزد برای اینکه دوربین هارا به دستم بگیرم و با تمام وجود حسشان کنم برای آنکه لحظه هارا ثبت کنم جانم را هم لازم باشد میدهم ، دوربین هارا که میبینم هوش از سرم میپرد ، تمامم از هم می پاشد ، زندگی ام سرشار از رنگ های روشن میشود .

حاضرم چندین سال برای فردی بدان هیچ حقوقی کار کنم اما به یک شرط آن هم آنکه به من فن و حرفه عکاسی را یاد بدهد ، در این لحظه هایی که نوجوانی را در آن طی میکنم هرچقدر هم بگذرد من در فکر عکاسی هستم ، بازهم اگر با گفتن (شغلی که در آینده ای نه چندان دور خواهم داشت) به دیگران آن ها به من بگویند که شغل خوبی نیست من دست نمیکشم ، واقعاً چرا بعضی هایمان نسبت به عکاسی بی اعتنا هستیم خیلی ها باحرف هایشان درمورد عکاسی من را ناراحت کردند اما من بازهم دست بر نمیدارم?
بیاید به شغل های همدیگر احترام بگزاریم ??