
...........
من گمان میکنم هرکسی در ته دلش یک باغی دارد که پناهگاه اوست .
هیچ کس از آن خبر ندارد ،
کلیدش فقط در دست صاحبش است .
آنجا ، آدم هر تصور ممنوعی که دلش میخواهد میکند .
عشق های محال ، هر آرزوی ناممکن و هر خواب و خیال خوش ، هر چیز نشدنی ، آن جا شدنی است ؛
یک بهشت _ یا شاید جهنم _ خودمانی و صمیمی که هرکس برای خودش دارد .
این باغ اَندرونی چه بسا از دید باغبانش هم پنهان است اما یک روزی و یک جوری آن را کشف میکند ....
...........
نوشته ای از کتاب ( گفت و گو در باغ )
دیروز تمامش کردم ،
کتاب ها تمام میشوند اما نه تمامشان ...
???
پ.ن = علاقه من به کتاب ها تمام نشدنی است ???