لحظه هایی پر هیاهو که درکشان نمیکنیم ، زندگی سرشار از مهربانی و نامهربانی که ناتمام مانده از رنج و درد است ، من در فکر گلهایم که چگونه میتوانند هر لحظه شان را در سکوتی مبهم به سر ببرند و یا شاید پرنده هایی که نمیگذارند از هیچکدام از راز هایشان بویی ببریم ، درختانی که هر کدامشان قصه ای ناگفته دارند و یا شاید خودم و انسان هایی که هر کدامشان مشقت هایی دارند که ما از آنها بی خبر هستیم ، ای کاش چشمانم را میبستم و دیگر در این دنیا نبودم ، در مکانی بودم بدان هیچ دغدغه ، ناراحتی و یا بدان هیچ لبخند زدنی به اجبار ...
امروز هم از میان میرود بدان آنکه لحظه ای ایست کنیم و به زندگی مان بنگریم ، به کمبود هایش و به تمام کارهایی که قول انجامشان را داده بودیم و اکنون بی خیالشان شده ایم ؛ چه باید گفت به خودم و انسان هایی همچون خودم ....

پ.ن. : عکسی که گرفتم قشنگ شده ؟؟