شب قبل از رفتن به اردو بود
پوریا و پدرام
تمام بارو بندیل شون رو جمع کرده بودند
قرار بود
یک هفته به شمال ،
اردو برند ...
سفر تفریحی و علمی ...
حوله، مسواک و لباس گرم و شلوار و لباس اضافه
چادر و خوراکی مثل چیپس و پفک و ...
رفتن روی تخت تا بخوابند ...
و بعد از قصه ی شبانه پدر خوابیدند ...
صبح ساعت ۵پا شدند
و تا پنج و نیم
دم در مدرسه بودند
از مامان و با با خداحافظی کردند
و به سمت اتوبوس رفتند
اتوبوس پر ازصدا بود
و صدا به صدا نمیرسید
که آقا معلم گفت :
بچه ها سکوت لطفا ...
سلام
میخواهیم باهم بریم اردو و
جاهای مختلفی رو بگردیم
اسامی رو میخونم
بچه ها
هرکی حاضره
دستشو ببره بالا ...
اگر هم زیادی
شلوغ کنین و غیر قابل کنترل بشین ...
مجبوریم
سر همون مسیر دور بزنیم و برگردیم ...
حتما که شما پسرهای عاقلی هستین و
همکاری میکنین
و من از تک تک شما بابت همکاری تون متشکرم ..
حتما جاهای خوبی رو باهم میریم
و سفر خوب و خوشی رو باهم داریم ...
خلاصه داستان
سفر شروع شد
اول سفر
باهنر نمایی
خوش صدا ی کلاس
که یه شعر خوند
و همه بچه ها دست میزدند
برای آقای راننده
که میخوند
آقای راننده
آقای راننده
ماشین و بزن تودنده و...
آقای راننده هم حسابی خوشش اومده بود
بچه ها که ساکت میشدند
میگفت
چرا نمی خونین
بچه ها ؟
بچه ها میگفتند
خوب لابد داریم
یه چیزی میخوریم خوب ...
آقای راننده هم میگفت ...
ای زرنگ ها
به من نمیدین ؟
که بچه ها می گفتن...
نه
شما راننده این
نباید هنگام رانندگی چیزی بخورین ...
آقای راننده هم می خندید ...
دوتا اتوبوس از یه مدرسه باهم می رفتن ...
همینکه اتوبوس کلاس الف جلوزد
بچه ها
دوباره شروع به خوندن کردند
آقای راننده
گازداد
و از اتوبوس جلوزد
صدای دست و جیغ بچه ها از خوشحالی به آسمون
رفت ....
دوباره
اتوبوس الف جلوزد
و این بار دوباره بچه ها بیشتر
شعر خوندند ...
سر مسیر
پای یه کوه نگه داشتن
هر دو اتوبوس ...
و شروع کردن
به خوردن صبحانه ...
پدرام و پوریا
که خیلی کنجکاو بودن
صبحانه شونو
توی اتوبوس خوردن ...
پاشدن
رفتن سمت کوه ...
به یه غار رسیدن ...
و شروع کردن به عکاسی ...
بچه ها سوار اتوبوس شدن
معلم اسامی رو خوند
پوریا و پدرام
حاضر نبود
زنگ زد به گوشی شون
پوریا گوشی رو برداشت
و دیگه برگشتند
سمت اتوبوس ...
معلم از عکس های پوریا خیلی خوشش اومده بود
گفت
چرا به ما نگفتین ؟
یه همچین جای قشنگی پیدا کرده بودین ...
پوریا
داشت راجب
سنگ های کنار غار
از معلم سوال میکرد ...
و آقا معلم هم به آهستگی و با حوصله
همه رو جواب میداد ...
پوریا و پدرام با دقت گوش میداد ...
ظهر شد و وقت نهار بچه ها بود
که یه جای باصفا
تو یه پارک بزرگ پیدا کردند
و مشغول خوردن
نهار شدند
آرش هم به پوریا و پدرام
وسط راه پیوست
چون اونروز شهر دیگه ای بود
آدرس پارک رو که فهمید
از همونجا مستقیم سوار اتوبوس شد
البته اسمش از قبل تو لیست
برای اردو بود
بچه ها به اولین جایی که رفتند
یک مجموعه علمی بود
یه آقایی
آزمایش های جالب علمی انجام میداد
پوریا
که خیلی کنجکاو بود
چیزهای خیلی زیادی یادگرفت
و باهمین کنجکاوی به سمت
اشیا و چیزهای دیگه هم رفتن ...
و سوالای زیادی از اون آقا پرسیدن ...
بعد از ظهر اون
روز یه جای دیگه هم رفتن
و
یه بازار بزرگ بود ...
آقا معلم مشغول خرید بود
که ناگهان
متوجه شدن
دوتا از بچه ها
گم شدن ...
آقا معلم هر جا رو گشت پیدا شون نکرد
هر چی هم که به گوشی تلفن شون زنگ زد
جواب ندادند
منتظر موندن
اطلاع رسانی کردند
پوریا
بو
برده بود که
آرمین
و بردیا باهم
میخواستن برن سمت مغازه اسباب بازی ها
اون سر خیابون بود
بنابراین خودش به تنهایی رفت
اون سر خیابون ...
ولی تمام مغازه ها بسته شده بودند
و پوریا سوال کرد
دو تا بچه که
لباسشون این رنگی بود رو ندیدین
یه آقایی گفت چرا
سمت
اون یکی مغازه داشت میرفت
پوریا رفت سمت مغازه
آرمین و بردیا
مشغول خرید
و بی خبر از اینکه
آقا معلم
پاساژ بازار و بسیج کرده
برای پیدا کردن این دوتا ...
گوشی آرمین و بردیا هم که تواتوبوس
جا گذاشته بودن ...
خلا صه که هنوزم میخواستن
خرید کنن
وپوریا گفت که باید بریم ...
چون اتوبوس الآن راه میفته ...
همونجا بود که پوریا از یه
روسری
خوشش اومد و برای مادرش خرید ...
تا خرید
آرمین و بردیا غیبشون زد
نگاه که کرد
دید
نیست که
نیست
وقتی برگشت
سمت اتوبوس
آرمین و بردیا
همه رو برعکس به آقا معلم
تحویل دادند
و گفتند
مارفتیم دنبال پوریا
و پوریا پسر سربه هواییه
و نبودش..
آقا معلم خندید و
گفت چه طور ممکنه ؟
شماها زودتر از پوریا گم شدین که ...
من حرف های شما رو باور نمیکنم .
خلاصه پوریا که اومد
گفت من رفتم دنبالشون
و اینا غیبشون زد ...
و خلاصه
آقا معلم حرف هیچ کس و
باور نکرد
و گفت
دیگه از گروه جدا نشین ..
بچه ها دوباره
به راه افتادند
و برای شب
غذا گرفتند
و خوردند ..
آقامعلم یکی از پسر هاشو با خودش
آورده بود
که خیلی زبل بود
ودوست پوریا و پدرام و آرش شده بود
اسم پسرش
سامان بود ..
ازدیوار راست میرفت بالا
آقا معلم
تلاش میکرد
که سامان
با پوریا
آشنا نشه
چون میدونست
که دیگه غیر قابل کنترل میشه اوضاع ...
بنابراین
همیشه
به پسرش میگفت
پیش خودم بمون
انقد اینور اونور نرو ...
ولی اصلا سامان گوش نمی داد ...
ودائم پیش پوریا و پدرام بود ...
شب بود
بچه ها تو اردوگاه جنگلی خوابیدند ..
سامان هم پیش پوریا و پدرام و آرش خوابید
اما نصفه شب از صدای پشه ها و جیرجیرک
خوابش نمیبرد ...
که پدرام و بیدار کرد
پدرام ...
پدرام ..
پدرام تا چشماشو واکرد
دید رو لحافش جیر جیرکه ...
گفت
سامان اینو بردار از رو پتوم ...
سامان میخندید ...
پدرامم خنده ش گرفته بود
که خودش بالاخره
جیر جیرک و برداشت ...
سامان گفت
پدرام، خوابم نمیبره ...
گفت چرا ؟
گفت نمیدونم ...
دوست دارم برم تو جنگل بگردم ...
پدرام گفت
ول کن بابا
میخوام بخوابم ...
سامان گفت
تو بیا بیرون
یه عالمه غورباقه است ...
غورباقه چیزی بود
که اصلا پدرام نمیتونست بگه نه ...
چون خیلی دوست داشت
از نزدیک اونارو ببینه ...
رفت بیرون
سامان راست میگفت
بیرون چادر غورباقه زیادی بود
کمی نزدیک تر
یه برکه بود پراز ماهی
نشستند کنار برکه
تصویر ماه
توی برکه افتاده بود ...
پدرام پاهاشو تو آب کرد
پاهاش یخ کرد
حس خوبی بود
به خنکای آب
برگشت
سمت چادر
سامان از اون
زودتر سمت
چادر رفته بود
و زیپ چادر و کشیده بود
گفت سامان در چادر و بازکن ...
گفت
چی تو دستته ؟
گفت هیچی ...
در وباز کرد
یه غو رباقه بود
پرید رو پتو ی سامان ...
سامان هم خندید ...
گفت عجب غور غوری بلایی هم هست ...
سامان
گفت چه شکلی بود برکه ؟
گفت قشنگ بود ...
پاهام یخ کرد
ممنون ....
پدرام دقیقا همون لحظه خوابش برد
بعد چند دقیقه
سامان هم
بالش و پتوی خودشو برد
بیرون کنار برکه
و کنار جیرجیرک ها و غورباقه ها و وزوز پشه ها خوابید
صبح که شد
همه بودند
الا سامان
آقا معلم
به پوریا میگفت
پوریا ،سامان کجا رفته ؟
پوریا میگفت
نمیدونم والا من خواب بودم ...
پدرام
گفت :
احتمالا پیش غور باقه هاست ...
رفتند
ودیدند
بله
آقا غرق خواب ....
غورباقه ها تبدیل
به پروانه شده بودند
و دور سامان می چرخیدند...
عجب صحنه دلنواز و رمانتیکی بود
و چه جای قشنگی خوابیده بود ...
آقا معلم تا برکه رودید
شرو ع کرد
به عکاسی
و خوشش اومده بود
و میگفت چه جاهایی شما بلدینا ...
سامان تا از خواب بیدار شد
چون شنا بلد بود
زد تو دل برکه شنا
و بچه ها ی دیگه هم همونجا نصف روز
از سفر رو اتراق کردند ...
بااین اقدام
سامان و پوریا
کنجکاوی شون
حسابی گل کرد
و مسیر جنگل رو ادامه دادند
برای اینکه گم نشن
واز همون مسیری که رفتند
بتونن برگردن
سامان یه دفتر اضافه داشت
بین هر چندتا درختی که میرسیدند
یه نصف برگه به اون درخت
با چسب نواری علا مت میزدند .....
همین که آقا معلم دوباره متوجه شد
اینا دوباره غیبشون زده
به گوشی شون زنگ زد
اما توجنگل گوشی آنتن نمیداد
آقا معلمم گفت
چاره ای نیست
تا ظهر صبر کنیم
پسر های عاقلی اند
خودشون برمیگردند
خلاصه
پوریا و پدرام
مسیر رو ادامه دادند
چه حیوونایی که پیدا نمیشد
پوریا میگفت
حیف که پدرام اینجا نیست
انقد این حیوونا رو دوست داره که حد نداره ...
از سنجاب تا گوزن تا آهو
تا خرگوش و....
از همشون عکاسی کرد
خیلی قشنگ بودند
تا اینکه صدای گرگ شنیدند
خیلی صدا نزدیک بود
صدای پا حس میشد
سامان
آروم گفت بیا پشت درخت قایم شیم
از پشت درخت از راه میانبر مسیر رو به سمت
دره انداختند چند لحظه بعد
به همون مسیر اول برگشتند
خبری از صدای گرگ نبود
راه رو با همون کاغذزدن ها
ادامه دادن
به غار رسیدند
پوریا خیلی کنجکاو بود
این غار شبیه
همون غاری بود که اول سفر دیده بود
بااین تفاوت که این آب داشت
ولی اون نه ......
پوریا گفت برگردیم
تا ظهر برسیم اتوبوس .......
پوریا برگشت
ولی سامان نه .......
پوریا مسیر برکه هارو دنبال کرد
و صحیح و سالم به برکه رسید
وقتی رسید
همه سوال میکردن کو سامان ؟
پوریا گفت سامان نخواست برگرده ......
آقا معلم خیلی عصبانی شد ....
ولی به خدا سپردش
و براش دعا کرد
که سالم برگرده ....
یه دوسه ساعتی گذشت
نزدیک ظهر بود که سامان برگشت
اما پر از گرد و خاک و نفس نفس میزد
و میگفت بدویین
برین سوار اتوبوس شین
الآن میان
همه سریع
پریدن اتوبوس ....
یه گله
گوزن
به سامان حمله کرده بودن و دنبال
اتوبوس میومدن ....
یه ذره که گذشت ...
پدرش(آقا معلم ) به سامان میگفت ...
جل الخالق
به گوزن ها چی کار داشتی تو پسر ؟
واز قیافه ی سامان خیلی خندید
آقای راننده هم میگفت
فقط گوزن های تورو میخواستیم
سامان که راه بیفتیم ...
خلاصه که سامان صحیح و سالم بود
و چه چیز هایی که تودل جنگل پیدا نکرده بود ...