
رابینسون کروزه بیست و هشت سال از زندگیاش را در جزیرهای مبحوس شد. او به یک تنهایی مطلق دچار شده بود؛ تا اینکه توانست با هزار نشانه وجودش را به یک کشتی که از دور دستهایش میگذشت، نشان دهد. رابیسون توسط آن کشتی از آن جزیره منحوس فرار کرد.
انسان ها هم گاهی خودشان را در جزیره محافظهکاریشان پنهان میکنند. سرشان را توی لاک خودشان فرو میبرند و حتی جسارت دیدن کشتی های اطرافشان را هم ندارند. بعضیها آنقدر به این جزیره دچار میشوند که دیگر نای فرار را از دست میدهند.
من هم درست مثل رابینسون کروزه، بیست و هشت سال از زندگیام را مبحوس بودم؛ تا اینکه روزی در آستانه بیست و هشت سالگی به خودم آمدم و سودای فرار را در سرم پروراندم.
باشگاه محتوا برای من، همان کشتی نجاتدهنده بود که برای فرار از زندگی کسالتبارم به آن نیاز داشتم.
من برای سوار شدن به کشتی باشگاه محتوا تمام کلاههایی را که سالها سرم گذاشته بودم را آتش زدم؛ تا که با دود آن نشان دهم که هنوز زندهام و برای بقا به کمک نیازمندم.
بازگشت به خانه
نخستین مرحله برای ورود به باشگاه محتوا، نوشتن یک متن به قلم خودمان بود. برای اینکار باری دیگر قلم را در دستانم فشردم. انگار داشتم کدورتهای بیست و چند سالهمان را دور میریختم. قلم بدون کدورت با دستان من میرقصید و من یک بار دیگر زنده شده بودم. تمام واژههایی که توی سرم بود، یک به یک، رخ عیان میکردند و جمله میشدند. متن را تکمیل و ارسال کردم و به انتظار نشستم. سرانجام من به عنوان نفر سوم سوار بر کشتی باشگاه محتوا شدم.
در آن لحظه من حس رابینسون کروزهای را داشتم که بعد از سالها به خانه باز میگشت.
خانواده
ملاقات با یک دوست، آن هم بعد از چند سال، همانقدر که میتواند دلنشین باشد، ترسناک هم هست. حضور من در باشگاه محتوا پر از عشق بود و ترس. گاهی میترسیدم که مبادا نوشتههایم به اندازه کافی مطلوب نباشد یا گاهی به این فکر میکردم نکند سوار بر کشتی اشتباهی شدهام و بیهوده خانه امن خود را رها کردهام؛ اما تمام این ترسها با یک جمع دوستانه تمام شد.
باشگاه محتوا پر بود از افرادی که از جنس خود من بودند؛ آدمهایی که هر کدام داستانهای پر محتوایی را برای گفتن داشتند. هرکدام از جایی آمده بودند تا مثل کریستوف کلمب، سوار کشتیای عظیم، سرزمین جدیدی را کشف کنند.
من با یک جمع دوستانه، یا بهتر بگویم با یافتن یک خانواده، تمام ترسهایم را تمام کردم.
زندگی جدید
غییر انواع متعددی دارد؛ گاهی با تراشیدن ریشهایت اتفاق میافتد و گاهی با عوض کردن ساعت مچیات. اما تغییر برای من به منزله متحول شدن دیدگاهم بود. انسانها با تغییر دیدگاهشان میتوانند زندگیشان را تغییر دهند و این خواسته من از باشگاه محتوا بود (خواستهای که به خوبی هر چه تمامتر برآورده شد.)
من پس از چند هفته از شروع باشگاه دیدگاه متفاوتی به اتفاقات اطرافم پیدا کردم. انگار هر قطره بارانی که از آسمان به میان انبوه موهایم میافتاد؛ محتوایی را در خود پنهان کرده بود که رسالت من و قلم من، سخن گفتن از آن بود.
من در میان این تغییرات خودم را پیدا کردم که در انبوه خیالاتم ایستاده بود و آرام آرام برای من دست میزد.
مقصد
در آخر باید بگویم، من سخنران انگیزشی نیستم و با کت و شلوار اتو کشیده و ماشین آخرین سیستم جار نمیزنم که « های آدمها، من یک انسان موفق هستم، شما هم راه من را بروید». من تنها انسانی هستم که توسط باشگاه محتوا توانسته است، خودش را به خودش ثابت کند. من فردی هستم که توسط کشتی باشگاه محتوا به مقصد رسیده و آماده است تا زندگی جدید را در شهر روبهرویش شاخ و برگ دهد.
باشگاه محتوای تو شیرینترین راه درست زندگی من هستی و خواهی ماند، از تو سپاسگزارم....
#باشگاه_محتوا
#تولید_محتوا