#خاطره_شخصی :
اوایل سال 98
با دوستم تو یکی از کافه های سمت فرحزاد نشسته بودیم،
خوش بودیم، می گفتیم و می خندیدیم
+موبایلم زنگ خورد
دیدم شماره احمد افتاده،
با گرمی جوابشو دادم
گفت فردا صبح میری اهواز؟
گفتم اهواز؟!
گفت آره، وضع اونجا خوب نیست، یه تیم فرستادیم گزارش تهیه کنن از مناطق سیل زده، نیرو کم داریم اگه میای زود بگو
زمانی برای فکر کردن نداشتم،
یادم افتاد فردا باید برم سرکار ولی انگار یه چیزی درونم بهم میگفت برو...
+ فردا 7:30 صبح فرودگاه اهواز بودم
یه شماره برام پیامک کرد، گفت باهاش هماهنگ کن
بهش زنگ زدم
صدای مرد جوونی اومد
به اسم صدام کرد و گفت ما چند دقیقه دیگه روبروی درب فرودگاهیم
چند دقیقه بعد چهار نفری با چندتا دوربین به سمت مناطق سیل زده در شادگان حرکت می کردیم ...
سرم چسبیده پنجره و چشمم بیرون رو نگاه می کرد
هرچی جلوتر می رفتیم حجم آب هم بیشتر می شد
شروع سال 98 سیل های زیادی تو جاهای مختلف کشور مثل شیراز و لرستان و سیستان و... اومده بود
اما اینجا تو اهواز قضیه فرق داشت، بخاطر دشتی بودن مناطق، آب آروم آروم مسیرشو به سمت نخلستان و روستاهای منطقه طی می کرد و باعث خراب شدن نخل ها، مرگ دام ها و تخریب خانه های مردم بیشتری می شد.
جاده زیر آب بود، چند تا ماشین معمولی غرق شده و روی آب معلق بودند
یه خانواده رو دیدم که کل خونه زندگیشون بار ماشین بود
یکیم داشت اون وسط ماهی گرفت!


منی که کمتر از یک روز قبل تو کافه فرحزاد با رفیقم نشسته بودم و کیف می کردم
حالا اون سر کشور وسط سیل داشتم آوارگی مردم رو می دیدم....
- در جاده آب گرفته به سمت روستاهای شادگان حرکت می کردیم
میان راه لودرهارو می دیدم که درحال درست کردن کانال و خاکریز برای هدایت آب به خارج منطقه مسکونی بودند،
ورودی یکی از روستاها 40-50 نفر از مردم جمع شده بودند، چند نفریم با لباس سپاهی میان مردم ایستاده بودند صحبت می کردند یکیشون درجه سرهنگی داشت.
چند دقیقه ای ایستادیم کنارشون و یه سری تصویر گرفتیم از خیابون های آب گرفته روستا،
رفتیم کنار جمعیت، مردم بهمون چایی تعارف کردند،
چقدرم خوب بود! انگار هنوز مزش زیر زبونمه!
به آب نگاه کردم، دیدم هرلحظه حجمش داره بیشتر میشه!
یکی از روستاییا گفت که انگار مجبور شدند یکی از سدهارو باز کنن که نشکنه!

دوباره سوار شدیم و به سمت جلورفتیم، بازم آب داشت بیشتر می شد
بعد از چندکیلومتری به روستایی رسیدیم،
شرایطش خیلی بد بود
30-40 تا جوون و نوجوون با لباس بسیجی درحال گذاشتن کیسه های شن و پلاستیک درست جلوی ورودی روستا بودند،
انگار یه سد دست ساز بود حجم آب زیادی هم پشتش!
از یه جاهایی آب رد میشد کم کم داشت به درون روستا می رفت
بسیجی ها با سرعت روی درزها پلاستیک می کشیدن و لودری که آرم حشد الشعبی روش بود پایین اون پلاستیک بزرگ خاک می ریخت تا محکم بشه
ما درحال تصویر برداری از منطقه بودیم
یکی از بچه های تیم خودمون انداختم داشت از پسری مصاحبه می گرفت
میخورد نهایت 20 سالش باشه، گفت که با رفیقاش از تهران اومدن اگه اشتباه نکنم طرفای پیروزی میشستن.
باز یادم افتاد که دیروز این موقع در تهران توی خونه گرم و نرم نشسته بودم...
همه سخت تلاش می کردن که آب وارد روستا نشه، تا حد زیادی موفقم بودن
منم که ذوق هنریم گل کرده بود نماهای بیشتری رو امتحان می کردم برای تصویر گرفتن تا عصری کلیپ بهتری باهاش بسازم...


یه دفعه صدای ماشینی توجهمو جلب کرد، سه چهار نفری ازش پیاده شدن و بسیجیا بیل و کیسه های شن رو انداختن زمین و به سمتشون دوییدن
از دور معلوم نبود که کیه ولی مشخص بود که خیلی آدم مهمیه!
وقتی بهشون نزدیک تر شدم شناختمش،
فرمانده سپاه قدس، حاج قاسم سلیمانی، به همراه دو نفر دیگه ، جالب بود که فقط یه محافظ داشت!
اومد بالای تپه خاکی بین آب و روستا ایستاد، بسیجیا دورش جمع شدن و براشون صحبت کرد، دقیق حرفاش یادم نیست
ولی از این می گفت که شما اجر بزرگی دارید که نمی زارید آب وارد خونه و زندگی مردم بشه.
اکثر بچه با عشق و علاقه به حرفاش گوش میدادن چند نفریم داشتن ادامه کارشون رو انجام میدادن،
از وسط جمعیت یکی از محلی ها شروع کرد به داد بی داد و اعتراض، از حکومت
و شرایط بد و ...،
حاج قاسم سکوت کرد و هیچی نگفت : مردم محلی دستشو گرفتن و بردنش اونور حاج قاسم صحبت هاش رو ادامه داد،
از لای جمعیت به یکی اشاره کرد، همونی بود که چند لحظه پیش داشت، داد و بیداد می کرد، آوردش پیش خودش و اون رو آغوش گرفت و آرومش کرد...
3 سال گذشت...
تو خونه بودم و فیلم های قدیمی رو از روی هاردم می دیدم...
با خودم فکر کردم همین الان که من اینجا راحت نشستم، قهرمانانی دارن برای آرامش ما می جنگن
با این تفاوت که امروز دارن جای قهرمان و جلاد رو برای ما عوض می کنن...
