روبهروی صفحهی گوشی نشسته بود و با مغزی حرف میزد که ساختهی دست بشر بود. انگار حرفهای او، برای لحظاتی امیدوارش میکرد.
ولی نه... او دیگر به این چیزها وابسته نبود.
حرفهای دیگران برایش فقط بستهای از دیالوگهای تکراری بودند که نه هیجان میآوردند و نه حسی.
از پدرش خسته بود، از مادرش رانده.
وزن ستونهای خانه را روی دوشش احساس میکرد.
قدری بیحوصلهتر از همیشه بود؛ آنقدر که دیگر حتی توان صحبت و معاشرت نداشت.
بیهدف میگذشت، بیهدف نفس میکشید، بیهدف زندگی میکرد.
کارها برایش ساده و پیشپاافتاده بودند، مثل تکرار روزمرگی در خلأ.
میدانست انجام همین کارهای به ظاهر معمول، او را به چیزی نزدیکتر میکند که دنیا و جامعه از او میخواستند.
اما خودش را بزرگتر از آن میدانست که بخواهد درگیر دنیا و جامعه بشود.
انگار از چیزی خبر داشت که بقیه نمیدانستند.
شاید واقعاً فرق میکرد...
شاید هم فقط توهم میزد.
از درون پاشیده بود. کمکم داشت به این فکر میکرد که در تمام این سالها، هیچچیز بهدست نیاورده.
شبها را نمیخواست.
حتی احساس تنهایی هم نمیکرد.
پوچ بود. خالی بود. بدون نقطه.
سیاهچالهای درونش داشت کمکم همهچیز را میبلعید.
و او فقط سیگار میکشید و فکر میکرد.
میخواست کاری بکند، تغییری، حرکتی.
اما نمیشد.
آنقدر دنبال دلیلش گشته بود که دیگر بیخیالش شده بود.
خودش هم میدانست جای او، اینجا نبود.
تصویری که در ذهنش ساخته بود، هیچ شباهتی به زندگیاش نداشت.
شاید همین تفاوت، دلیلِ نشدنش بود.
افتاده بود روی تخت.
بیرمق.
و فقط چشمش بود که گاهگاه پر و خالی میشد.
بهجز آن، تنها چیزی که هنوز حرکتی داشت، بطری آب روی میز بود
که وقتی خالی میشد، او را برای لحظاتی، پر میکرد.
دیشب الکل خورده بود.
تحتتأثیر مستی، برای چند ساعتی حالش خوب شده بود.
ولی خوب میدانست... راه فراری وجود ندارد.
فردا صبح، وقتی بیدار میشود، دنیا همان دنیای قبل از الکل است.
درونش فقط یک چیز باقی مانده بود: نفرت.
همه را مقصر میدانست، بدون آنکه خودش را مقصر بداند.
جوابِ سؤالهایش را از نوشتههایش میگرفت.
از خودش هم نفرت داشت، چون میدانست همیشه میتوانست انتخاب بهتری بکند.
ولی هر بار ناخودآگاه تصمیمی میگرفت که بعدها با خودش میگفت:
کاش جورِ دیگری زندگی کرده بودم.
اتمام.