
آقا مهدی!
مردی که بچه ها عاشقش بودند و به شوخی او را فرمانده مهدی صدا می زدند. مردی که بزرگترین آرزوی من را برآورده کرد. آقا مهدی همیشه ما بچه ها را به کوه می برد و مانند یک معلم، درس های زندگی را به ما آموزش می داد.یک بار که با آقا مهدی به کوه رفته بودیم. گفت: «بچه ها تصور کنید بعد از کلی تلاش و سختی به یک موفقیت بزرگ می رسید. اما دقیقا همان موقع یک پیشنهاد دیگر هم به شما می دهند. شما مطمئن هستید این پیشنهاد خدا را خوشحال می کند ولی برای قبول کردن این پیشنهاد باید از موفقیت بزرگتان دست بکشید. در آن لحظه شما چه چیزی را انتخاب می کنید؟»
امیرعلی که خودش را داخل کاپشنش گم و گور کرده بود پرسید:«بستگی دارد آن موفقیت بزرگ چه چیزی باشد.» آقامهدی لبخند زد و گفت: «شما تصور کن قرار است یک مقام دولتی مهم را به دست بیاوری.» امیرعلی کمی فکر کرد و جوا ب داد: «چون برای رسیدن بهش کلی تلاش کردم.پس موفقیت بزرگ را قبول می کنم.چون اگر قرار بود بهش نرسم.خدا کاری نمی کرد که موفق شوم.»
یکی دیگر از بچه ها هم گفت: «امیرعلی راست میگوید اگه قرار بود آن یکی پیشنهاد رو قبول کنیم پس چرا خدا کمکمان کرد موفقیت بزرگ را به دست بیاریم؟»
حسین عینکش را به عقب هل داد و گفت: «باید بگویم که من آن یکی پیشنهاد راقبول می کنم. چون اگر باعث نزدیک شدنم به خدا شود.پس یعنی انتخاب بهتری است.» بعضی از بچه ها هم مثل حسین فکر می کردند. اما من هنوز نمی دانستم کدام را انتخاب می کردم.
آقا مهدی از آریا که مثل من نمیدانست چه انتخابی می کند، پرسید: «شما چی فکر می کنی؟» آریا کمی مِن مِن کرد :«آخه..آقا...راستش آقا من فکر می کنم کار درست انتخاب پیشنهاد دوم است ولی شما گفتید برای آن موفقیت بزرگ، کلی تالش کردم؛ برای همین نمیدانم کدام را انتخاب کنم.»
علی که خوره ی کتاب بود گفت: «آقا به نظر شما کدام انتخاب، انتخاب درستی است؟اصال از کجا متوجه درست بودن انتخابمان به شویم؟»
ادامه دارد....