
در آخر آقامهدی و دوستش در ساعت بیست و سه دقیقه ی شب نیمه شعبان، با هواپیما به سمت سرزمین های نیاز به روشنایی ، حرکت کردند.
هیچ کس، حتی خانواده ی آقامهدی هم از اینکه او کجا رفته بود چیزی نمی دانستند. پدرم می گفت آقامهدی به لبنان رفته است. اما رفتگر محله می گفت آقامهدی به فلسطین رفته . علی هم یک بار گفت شاید کالااز آسیا خارج شده و به آفریقا رفته است.
هرکسی حدسی می زد ولی هیچ کس از حرفش مطمئن نبود.
یک بار که با بچه ها درباره ی جایی که آقا مهدی رفته، حرف می زدیم. آریا گفت: «به نظر من آقامهدی جایی رفته که به ذهن هیچ کدام از ما ها نمی رسد.» علی کتابش را بست و گفت: «بچه ها شاید دیگر آقامهدی را نبینیم.» حسین و امیرعلی با این جمله اشک هایشان جاری شد. بقیه ی بچه ها هم به سختی بغضشان را فرو می خوردند. در آن لحظه بدون اینکه هدف خاصی داشته باشم روبه آسمان فریاد زدم: «خدایا! مراقب آقا مهدی باش»
*****
چند سال بعد آقامهدی که ناپدید شده بود به خواب مادرش آمد و گفت: «دیگر منتظر من نمانید من
برنمی گردم. باالخره به آرزویم رسیدم.»
آن روز ما متوجه شدیم دعای آریا درمیان کوه ها، اجابت شده است. روزی که پدر و مادر آقامهدی برای پسرشان مراسم ختم گرفتند،به تمام محله قرمه سبزی دادند.
وقتی آریا غذایش را گرفت، با چشمانی که خیس اشک بودند شروع به خوردن کرد. بعد از دوسه قاشق خوردن، قاشق را پرت کرد و یک دفعه با عصبانیت روبه آسمان فریاد زد: «قرار بود خودت قرمه سبزی بهمون بدهی. ولی الان اینجا نیستی.» اگر کسی به جز ما بچه ها ،آریا را در آن حال می دید متوجه هیچ کدام از حرف هایش نمی شد.
حسین که انگار دنبال بهانه ای برای گریه کردن می گشت ، عینکش را درآورد و همراه با آریا برای آقامهدی ،فرمانده ی آسمانیمان اشک ریخت. من و بقیه ی بچه ها هم دور آنها جمع شدیم تا غم نبودن آقامهدی را باهم
دیگر به اشتراک بگذاریم.
******
ادامه دارد.....