
یک سال بعد از خبر شهادت آقامهدی،با بچه ها در خانه مادربزرگم که حیاط داشت، جمع شدیم و جشن نیمه شعبان را مثل سال هایی که آقامهدی هم پیشمان بود، گرفتیم.
آریا که همیشه دلش می خواست مداح ومولودی خوان ائمه باشد. حاال در اولین سالگرد آقامهدی کارش را شروع کرده بود و داشت مولودی می خواند.
امیرعلی و حسین هم همراه با من از مهمان ها پذیرایی می کردند. ناگهان زنگ در را زدند. پدرم اشاره کرد که بروم در را باز کنم. از روی کفش های به هم ریخته ی مهمان ها پریدم و در را باز کردم. پیرمردی با کاپشن قهوه ای و کمری خمیده، بسته ای را به دستم داد وبا عجله گفت: «دیشب خواب مردی را دیدم که به من می گفت این پرچم را برای این مجلس بیاورم. این پرچم را یکی از فامیل های دورم از کربال آورده است. مراقبش باش پسرجان.» سری تکان دادم و مرد را به داخل دعوت کردم. مرد داخل رفت اما من ماندم تا بسته را باز کنم.بسته را که باز کردم بدون اینکه بخواهم اشک هایم سرازیر شدند. با تعجب به پرچمی که داخل بسته بود نگاه کردم.بزرگترین آرزوی من در تمام این سال ها دیدن پرچم امام حسین(ع) از نزدیک بود و هیچ کس به غیر از آقامهدی از آرزوی من خبر نداشت. با پاهایی که توان وزنم را نداشتند به سختی داخل خانه شدم.
امیرعلی که من را دید به سمتم آمد و پرسید: «محمد طاها تاالان کجا بودی؟ بیا برویم .باید چایی بریزیم. این چییه تو ی دستت؟» پرچم را از دستم گرفت و با تعجب نگاهم کرد. با شگفتی پرسید: «محمدطاها این رو از کجا آوردی ؟ چه کسی این را به تو داده است؟» ناگهان سرخوردم رو ی زمین، به سختی گفتم: «آقامهدی.»
سر امیرعلی به سمت قاب عکس آقامهدی که روی میزی گذاشته بودند، برگشت. چشمان من هم به سمت قاب رفت. آقا مهدی در آن عکس موهای مشکی اش را مرتب کرده و کاپشن سرمه ای رنگش را پوشیده بود. برای چند لحظه من و امیرعلی احساس کردیم آقامهدی در قاب عکس، به ما دونفر و پرچم امام حسین (علیه السلام ) لبخند می زند.
******
چراغ های رنگی، حیاط را روشن می کردند. مردی با لباس سربازی وارد حیاط شد. آهسته قدم برداشت. جلوی در خانه پوتین های سربازی اش را در آورد و داخل رفت.
آسمان غرید. قطرات باران ، خاک کربلا را از روی پوتین های مشکی سرباز می بردند و به کفش های نو و مجلسی مهمانان می رساندند. حالا دیگر کفش های مهمانان هم مثل پوتین های سرباز، خاکی شده بودند.
ای حضرت صاحب زمان، ای پادشاه انس وجان
لطفی نما بر شیعیان،
تایید کن دین مبین!
(بخشی از قصیده ی بهاریه انتظار)
پایان
نویسنده: نجوا