
بخش سوم: سام
مهرداد او را به سمت یک اتاق برد و گفت : « اینجا بشینید. در هرصورت هیچ کس نمی تواند این شهر را پیدا کند.»
کمی ترسش ریخت اما خیالش کاملا راحت نشد.
مهرداد یک نان خانگی را جلویش گرفت و با همان لحن سرد، کارش را توضیح داد: « این رو بگیرید، احتمالا غذا نخوردین.اگه اسفند بفهمد به شما چیزی ندادم ناراحت می شود.» او سرش را تکان داد و نان را از مهرداد گرفت.
مهرداد هم که خیالش از بابت او راحت شد، به کارش برگشت.
نان تازه بود. بویش روح دوباره ای به او داد. با ولع شروع به خوردن کرد. ناگهان از چند قدمی اش صدای موسیقیء زیبایی بلند شد. سرش را خم کرد تا نوازنده ی این موسیقی ی زیبا ببیند.
مردجوانی تقریبا هم سن خودش، در حال نواختن چنگ کوچک چوبی بود. موهای پسر توجهش را جلب کردند. رنگ موهایش ترکیبی از قرمز و مشکی بود!
پسر همانطور که سازش را می زد، با سر به او سلام کرد.
او ناخودآگاه موهای مشکی اش را زیر شنل بنفش رنگش گذاشت.
پسر نُت های آخر موسیقی را هم به صدا در آورد. از جایش بلند شد و نزدیک او نشست. لبخندی زد و پرسید: «میشه اسمتون رو بدونم؟ به نظر میرسه مال اینجا نیستید.»
او با صدایی که به زور شنیده می شد جواب داد:
« آناهیتا»
پسر لبخندی زد و خودش را معرفی کرد: « من هم سام هستم. بیشتر وقت ها همینجا ساز میزنم. می تونم نظرتون رو درباره ی ساز زدنم بدونم؟»
چشمان آناهیتا با بی اعتمادی سام را بر انداز
می کردند. در دلش کمی نگران این بود که آن سواره ها پیدایش کنند یا کسی از این شهر، او را لو بدهد. پس با احتیاط گفت: «موسیقی زیبایی بود.» سام با خوشحالی سرش را تکان داد، اینکار باعث شد موهای قرمز مشکی اش بالا و پایین بروند. از جایش بلند شد. همانطور که دور می شد، دستی هم برای آناهیتا تکان داد.
آناهیتا با کمی مکث و تردید دستش را بالا آورد و در جواب مردجوان، تکان داد.
ادامه دارد....