
دِلگرمی
اولینبار که دُرُست و حسابی فهمیدم قضیه چیه، وقتی بود که آقا مهران برادر دوستم لاله خیلی ناگهانی مُرد. همینقدر ناگهانی که میگم؛ توی اینستا دیدم و درجا خشک شدم. آخه مگه میشد؛ سالم و سرحال بود که؛ آخه همینطور الکی مگه میشه؟ انگار لحظه برام فریز شده بود. من به دیدن مرگ عادت داشتم یا حداقل خیال میکردم داشتم. یک روز گذشت؛ دو روز گذشت؛ هرکار کردم دست و دلم به سمت گوشی نمی رفت زنگ بزنم؛ زنگ بزنم بگم چی؟ یک هفته شد. توی اینستاگرام، پیغام تسلیت گذاشتم ولی فقط همین. نمی تونستم به لاله و لیلا زنگ بزنم و خبر بگیرم. نمی تونستم به مادرشون چیزی بگم و یا حتی به بچههای آقا مهران که باهاشون سلام و علیک داشتم، تسلیت بِگم. خودم گذاشتم به حسابِ اینکه رفتارم طبیعیه و بقیه درک میکنند. من از اون دسته آدمها هستم که نمیتونم تسلیت بگم. فِک کنم نزدیک چهلم بود. گوشی برداشتم زنگ زدمبه لاله. آخ اگه بهتون بگم از حالِ لاله. از اینکه در این مدت سخت هیچ خبری ازش نگرفته بودم اول غمگین بود بعد خشمگین. خب لامصب این چه رفاقت چند سالهایه که یک زنگ نزدی بپرسی لاله چطوری؟ دُرُست و حسابی حالیم کرد که گاهی یه تلفن چهکار میکنه با دل آدم رنجور. یهتلفن زدن و حرف زدن گاهی معجزه میکنه. خیلی خجالت کشیدم و عذر خواستم و فرداش دوویدم رفتم اصفهان که ببینمشون و چه دیدار عجیبی بود. انگار دوباره فرصت پیدا کردم دوستی از دست رفتهای را نو کنم.
بعد از این اتفاق بود که پدر یکی از دوستانم فوت شد. دوستیمان تازه بود اما از قضیه برادر لاله شیرفهم شده بودم که اول زنگ بزنم و بعد هم راهی شهرستان شدم برای شرکت در یک ساعت مراسم ختم و چقدر دوستیمان رنگ گرفت در حالی که عمیقا باور دارم دوستم انتظاری برای حضور من در این مراسم ختم نداشت ولی واقعا حس خوبی داشت و من این را از رفتارش حس کردم.
اینا رو گفتم تا اصل قصه رو بگم. همین دو هفته پیش بود که مامان مریض شد. کرونای سخت. خوابش هم نمی دیدم بعد از زدن دوز چهارم یهو همینجور الکی الکی از پا دربیاد. چهارده روز مریض سخت بود و تهش دکتر گفت ریه درگیره و باید بیمارستان بخوابه. همهی شجاعتم یهو آب شد و رفت پیِ کارش.یه جوری که انگار هیچوقت نبوده؛ خیلی درگیر بودم؛ خیلی شدید . هم روحی هم جسمی چون مادرم نیاز به رسیدگی داشت و دقیقا در همین روزهای سخت اتفاق افتاد. آدمهای زیادی از فامیل، دوست و همکار زنگ میزدند. لحن از سر واکنی با لحن نگرانی قابلِ تشخیص بود و چه انرژی عجیبی دریافت میکردم. چه حس قشنگی داشت هر تماسِ تلفنی.آدمهایی که میگفتند، سوپ درست کنیم؟ کمک میخوای؟ یا حتی چند نفری تا دَمِ بیمارستان آمدند. شاید باورش سخت باشد اما ترس از تنهاییم در میانهی همین دِلگرمیها از میان رفت.
باور کنید گاهی یک تماسِ تلفنی و عرض تسلیت برای فوت یک عزیز و پرسیدن حال و هوای یک دوست، همسایه، مغازه دار محلهتان و همکارتان در شرایط سخت دلگرم کننده است گاهی یه خبر گرفتن ساده یه و کمی همراهی معجزه میکنه... امتحان کنید.