دست تکان بده
شهرزاد باباعلیپور
مامانجانم همیشه میگفت: فقط یک درد درمان ندارد، آن هم مرگ است؛ آن موقعها آقاجان زنده بود و من همیشه با خودم فکر میکردم که مامانجانی که مادرش را ندیده و از پدرش هم دلخوشی نداشته و شوهرش هم که گوشه دلش نشسته از دل کدام تجربه، این حرف را میزند؛ سالها گذشت؛ مامان جان مُرد؛ آقاجان هم؛ حالا امروز میفهمم آشنا و غریبه ندارد؛ میفهمم این فعلِ لعنتی از دست دادن چطور اتفاق میافتد؛ هر روز از صبح که پا میشوم تا شب مرورش میکنم؛ ساعت هفت و ربع صبح بود، پشت رل نشسته بودم و پُر گاز میرفتم مثل مدادی که روی کاغذ از سر صفحه راهش را بلد است و صاف و مستقیم تا ته کاغذ میتازد؛ کار هر روز صبح بود از شنبه تا پنجشنبه؛ چراغ زرد بود و این یعنی حق داشتم عبور کنم؛ بهترین موقع بود چون بقیه ماشینها پایشان به این فرصت نرسید؛ نیشم باز میشد این موقعها؛ مثلِ یک برنده که با لبخندش به بازندهها بگوید شاید دفعه بعد؛ از صبح تا ظهر پشت سیستم بودم و هیچکاری نداشتن حوصلهام را سر میبرد، صبح برایم حکم لازم بود که من هنوز هیجان این زندگی را دارم؛ دقیقه نود راهی میشدم و چارهای نبود جز تازیدن؛ پایم را روی پدال گاز تا ته فشار دادم؛ این بـُردِ سَر صبح بود. همین لحظه بود؛ ماشین پراید تیز و بُز از زیر چراغِ راهنما عبور کرد؛ بقیه ماشینها ایستاده بودند لب خطِ سفید رنگ عابر؛ ماشین یکه و تنها از تقاطع عبور کرد. مثلِ عبور کردن ماشین مسابقهای از خطِ پایان؛ با همین جذابیت ؛ پایم را بیشتر روی پدال گاز فشار دادم تا این مسابقه را برده باشم.
در میانه خیابان بلواری درست کرده بودند پر از درخت؛ از همین درختهایی که چهارفصل سال برایشان فرقی ندارد؛ مثلِ یک نوار جنگلی وسط بولوار؛ همیشه شاخ و برگشان را بیرون میریزند؛ از لای همین برگهای لعنتی بیرون پرید؛ مثلِ یک نقطه صورتی وسط آسفالت. مانتو و شلوار صورتی رنگی تنش بود؛ کوله پشتی کوچکی با عکسکارتونی اسب بالدار روی کولهپشتیاش بود. چشمم ناگهان چشم به چشم اسب بالدار شد؛ ترس را در چشمانش دیدم. دقیقا در همین لحظه رقم خورده بود. قوارهاش کوچکتر از آن بود که تنها باشد اما خودش بود و خودش؛ شاید کلاس اول بود. شاید هم پیش دبستانی؛ چرا تنها بود؟ مالک خوابم شده است؛ هر شب از میان بلوار بیرون میپرد؛ انگار دیرش شده بود. انگار خواب مانده بود. نکند پدر و مادرش مثلِ من باید سرِ ساعت کارت میزدند. نکند مادرش باردار بوده و او آن شب مهمانِ خانه مادربزرگ تنهایش بوده تا صبح، سرِ ساعت به مدرسه برسد. چقدر آن لبخند برای صورتش بزرگ بود؛ انگار اولین بارش بود تنها از خیابان رد میشد. چشمان دکمهاش برق میزدند. از خیابان رد میشود و کلهاش را جوری برمیگرداند و برایم دست تکان دهد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است...
سالها است بیاجازه میآید و نمیرود؛ کاش مانده بودم و سر جماعتی که دورش حلقه میزدند فریاد میزدم که چه جانورهایی بچهی به این کوچکی را تنها به خیابان میفرستند؛ کاش مانده بودم و میدیدم که همه میگفتن خدا را شکر؛ چیزی نشده؛ کاش میشنیدم همه با هم صلوات میفرستند و بچه را به مدرسه اش می رساندند. یک شب باید در یکی از این خوابهایم بروم سراغ مامانجانم بگویم از دنیا چیزی نمیداند؛ مرگ تکلیفش روشن است اما من سالها است میمیرم و تمام نمیشود.