کارت تلفن به روزترین تکتولوژی توی جیب‌مان بود. گوشه‌ای از پیاده‌روی شلوغ‌ترین خیابان شهر دگمه‌های سرد تلفن همگانی را فشار می‌دادم و همین‌که که صدای بوق آزاد را می‌شنیدم، انگشت کوچکم را تا بند اول توی گوش فرو می‌بردم تا میان بوق و فحش و اگزوزهای پاره، بتوانم صدای آن طرف خط را خوبتر بشنوم.
تنها یک تلفن با صفری قفل شده در راهروی طبقه‌ی چهارم خوابگاه شماره‌ی دو دختران بود و احتمال اینکه خودش گوشی را بردارد یک به شصت‌و‌چهار بود. تا یکی گوشی را بردارد و بگویم با کی کار دارم و او برود سراغش و اوی اصلی بیاید پای تلفن، دستهام از سرما کرخت شده بود. ساعت‌ها حرف می‌زدیم و باز ناتمام می‌ماندیم.
حالا بیش از بیست سال از آن سال‌ها گذشته و من در جستجوی او هر روز اپلیکیشن تازه‌ای روی گوشی نصب می‌کنم، تا شاید ماهواره‌هایی که در مدار زمین می‌گردند، بالاخره یک روزی دوباره پیدایش کنند.
هر بار که پیام ساده‌ای مثل "توی راه هستم." یا " حالم خوب است." یا "چقدر این غروب جمعه دلگیر است..." را برای کسی ارسال می‌کنم، شبیه انسان اولیه که در جنگل‌های سرد برای نخستین بار آتش را دید، شگفت‌زده می‌شوم. از اینکه در کسری از ثانیه، گوشی تلفنم مثل یک پستچی وظیفه شناس از رسیدن و خوانده شدن پیام، اطمینان می‌دهد.
اگر دانشمندان نوشیدنی کمتری خورده بودند و کارگران یک ساعت اضافه‌کار مانده بودند و سرمایه‌گذاران سفرهای تفریحی کمتری رفته بودند و صاحبان کمپانی‌ها متعهد به خانواده بودند، شاید آنچه امروز داریم را همان بیست سال پیش هم داشتیم و جای این حسرت، حالا قلبم مملو از امید و غم نان فردا بود.
آخرهای اسفند بود و مرد میانسالی کنار باجه ی تلفن روسری می‌فروخت. کارت تلفن را وارد کردم و شماره‌ی خوابگاه شماره‌ی دو دختران را گرفتم و بر روی صفحه‌ی کوچک تلفن همگانی اعلام شد که تا هفده ساعت دیگر می‌توانم با آن خط حرف بزنم. اما کمتر از سه دقیقه‌ی دیگر گوشی را قطع کردم و از مردی که روسری می‌فروخت، یک جفت دستکش نخی خریدم و در هوای ابری، طولانی‌ترین پیاده‌روی عمرم را آغاز کردم.
تا گوشی را برداشت، شناختمش. برای اولین بار بود که خودش گوشی را برداشته بود. ولی گفت که او خودش نیست و هم‌اتاقی‌اش است. حتی صدایش را هم عوض نکرد. گفت که اوگفته که دیگر آنجا تلفن نکنم. گفت که اوی اصلی گفته که برای همیشه بس است. گفتم: حرف دیگری نزد؟ گفت: فراموش نمی‌شوی.
#روایتگرباش
