به نقل از کتاب پند نوشته های ادب فارسی تألیف نگارنده
صائب تبریزی: کیمیای رستگاری بود در دست تهی/ من ز غفلت سیم و زر اندوختم بی فایده
در دستان خالی من چیزی ارزشمندتر از رستگاری وجود داشت؛ اما از روی بیتوجهی و نادانی به این موضوع پی نبردم و در این دنیای مادی، به جای کسب معرفت و درک صحیح از مسایل پیرامونی، به ذخیرۀ مال و ثروت پرداختم که هیچ فایدهای برایم نداشت. از این رو دانستم، بی نیازی در قناعت است؛ نه در اندوختن مال و ثروت! رسیدن به مقام و بزرگی در فروتنی است؛ نه در تکبر و خود برتر بینی! اجابت دعا در لقمۀ حلال است؛ نه در سحر وجادو! راحتی و آسایش در این دنیا نسبی است و آرامش واقعی در آخرت به دست می آید؟!