ویرگول
ورودثبت نام
محسن میرزاخانی
محسن میرزاخانی
محسن میرزاخانی
محسن میرزاخانی
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

نقد روانکاوانه


برای مطرح نمودن مبحث نقد روانکاوانه از سخنان دکتر بهادر باقری و کتاب نظریه ادبی دکتر حسین پاینده بهره جسته ­ام. نقد روانکاوانه شاخه­ ای از نقد روانشناسانه است. روانشناسی مبحث خیلی گسترده ­ای است که یکی از شاخه­ های آن نقد روانکاوانه می­ باشد. زیگموند فروید در سال 1896 میلادی این روش را برای روانکاوی در اصل برای درمان بیماری روان تنی ابداع کرد. روان تنی یعنی دست درد می­ کند، پا درد می­ کند؛ ولی ریشۀ آن روحی روانی است. در داستان مولانا هم آمده است که کنیزک بیمار بود و ابوعلی سینا طبیب این بیمار بود فهمید این بیماری جسمی نیست؛ بلکه روحی است و کنیزک عاشق زرگر در سمرقند شده بود و... . ممکن است از خود بپرسید چطور نقد روانکاوانه وارد ادبیات می­ شود، چون فروید تمام مطالعات خودش را در ادبیات انجام می ­داد؛ البته او بیماران بالینی داشت و ساعت­ ها پای صحبت ­های آن ­ها می ­نشست و نمونه­ ها را بررسی می­ کرد.

فروید آثار نویسندگان بزرگ را مثل داستایوفسکی نویسنده معروف روس را می­ خواند و می­ گفت روانشناسان واقعی داستایوفسکی و این ­ها هستند و این­ ها استادان ما هستند که توانستند این قدر عمیق شخصیت و کارها، اندیشه ­ها و عقده­ ها و گرفتاری­ های قهرمانان داستانشان را بررسی و بیان کنند. فروید می ­گوید روح ما سه بخش دارد: ا- بخش نهاد یا من: آن بخش فیزیکی، بخشی که فقط می­ خواهد بدون هیچ محدودیتی به خواسته­ هایش برسد. 2- بخش خود: تعادل ایجاد می­ کند بین نهاد و فراخود. 3- بخش فراخود: به نهاد یا من می­ گوید تو یک محدودیت ­هایی داری، هر چیزی که می ­خواهی را نمی ­توانی به آن دسترسی پیدا کنی، دین، اخلاق و انسانیت وجود دارد. بعدها همکارش گوستاو یونگ سوئیسی نظریه­ های او را ادامه داد و... .

۳
۰
محسن میرزاخانی
محسن میرزاخانی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید