بی تردید اهمیت و ضرورت گزارش نویسی و نامه نگاری بر کسی پوشیده نیست و از طرفی هم هیچکس صرفاً با خواندن کتاب های آیین نگارش، نویسندگی نمی آموزد. ازاینرو می توان گفت نوشتن را باید با نوشتن آموخت و هرچه بیشتر بنویسید، بهتر خواهید نوشت. هر نوشته بر دو پایة اساسی استوار است: نخست معانی یا محتوا که نتیجۀ ترکیب صورت های ذهنی و بازنمایی اندیشه و تخیل نویسنده است. دیگر الفاظ یا قالب که نشان دهند معانی و به منزلۀ قالب ها و ظروفی است که اندیشه و عاطفه در آن متجلی می شود و به یاری آن هاست که صور خیال و اندیشه ها شکل می گیرد و در قالب نوشت ها ثبت می شود. محتوا و قالب هردو در به وجود آوردن نوشته های خوب و وزین اشتراک عمل و تأثیر دارند. اگر نوشته ای، ازنظر محتوا عالی باشد؛ ولی در قالب الفاظ نیکو بیان نشده باشد، نمی توان آن نوشته را ارزشمند به شمار آورد؛ همچنین اگر نوشته ای قالبی استوار داشته باشد؛ یعنی با کلمات سنجیده و جمله های زیبا بیانشده باشد؛ ولی محتوایی کمارزش داشته باشد، در نوشته و متن نقصان و عیب مشهود خواهد شد.
هر نویسندهای به کمک کلمات و ترکیب درست آنها در جمله، مقصود خود را به شنونده و خواننده می رساند؛ بنابراین هرگوینده و نویسندهای ناچار است که کاربرد کلمات را ازنظر معنی و مفهوم در جمله بشناسد تا بتواند اندیشه ها و مقاصد خود را با رعایت قواعد دستور زبان و خط فارسی و نشانه گذاری آنچنانکه بایدوشاید به دیگران منتقل نماید. هرقدر گنجینۀ کلمات شناخته شده غنی تر باشد و آگاهي نویسنده از قواعد زبان و آیین نگارش بیشتر باشد، قدرت بیانش افزونتر می شود و قلمش رساتر می گردد و... .