من همیشه چیزهایی می نوشتم و کارهایی انجام می دادم، اما به مرور دریافت من برعکس شد....اینبار کارهایی انجام می دادم و بر اساس آنها چیزهایی می نوشتم که باید اعتراف کنم خودم را هم شگفت زده می کرد....و این دقیقا چیزی بود که من را از یک نوازنده ی سه تار و پیانو یا سفال گر یا نگارگر یا یک طراح دکور کیک و حتی یک برنامه نویس کامپیوتر به یک نویسنده ی کاشف تبدیل کرد. من همیشه می نوشتم تقریبا از زمانی که سواد خواندن و نوشتن پیدا کردم ...اما پراکنده و بدون برنامه ...و با تبنلی همه چیز را خلاصه می کردم، چون بنظرم نوشتن چیزی که وجود داشت ارزشی نداشت....برنامه ها، نقشه ها، انتظارات و باید ها چیزهایی بودند که وجود نداشتند پس من همیشه آنها را می نوشتم ....و من نزدیک به بیست سال این روند مسموم را برای زندگیم پیش گرفتم ....روندی که من را در جهت ایده ال های ذهنم و خیالاتی که هرگز حضوری حقیقی در زندگی من نداشتند و هر روز شکست ها و سرخوردگی های جدید برایم به ارمغان می آوردند، همراه کرد...... و بالاخره یک روز در خلال همین نقشه ها و پیش بینی های وهم آلود در محاقی عمیق سقوط کردم که هرگز و هرگز انتظار آن را در هیچ یک از شکر ها و شکوه هایم نداشتم...این محاق عمیق سرزمین "واقعیت" بود، آن قسمتی که همواره توسط من نادیده گرفته شده و بی ارزش شده بود.... واقعیت من، واقعیت زندگی من ، واقعیت ارتباطات و شرایط من و... مهم تر از همه چیز آگاهی از این مهم که سکان دار زندگی واقعیت است و نه تخیلات و ایده آل های ذهن جاه طلب....در همان تیرگی ها دوباره شروع به نوشتن کردم از چیزهایی که وجود داشتند، مثل تاریکی و دلشکستگی و سردر گمی...و تمام حس هایی که مثل یک چرخ و فلک دیوانه تجربه شان کردم...و این بار نوشتن وسیله ی پذیرش شد...به خودم اجازه دادم کارهایی بکنم و بعد تمام تجربه های حسی ام را در آن موارد بنویسم...و اینبار نوشتن وسیله ی توجه شد....و توجه، نور و شفا را به زندگی و نوشته هایم وارد کرد...
