همه اش ياد ظرف هايي مي افتم كه جمع مي كنيم...ظرف هايي كه براي مهمانهايي كه هيچ وقت قرار نيست بيايند كنار گذاشته مي شوند و استفاده نمي شوند ...احساس مي كنم آن ظرفها توي كمد ها نشسته اند و به حماقت ما آدما مي خندند... هر وقت صداي خنده شان را مي شنوم ميروم سراغ كمد و درش را باز مي كنم
" خوب پس داريد به من مي خنديد، يالا بياييد بيرون"

اول فنجانها با ناز و ادا و خنده مي آيندو مي نشينند كف سيني، بعد هم قوري، آخر اينكه همه را راهي كرد باكلي وقار و سنگيني سرش را مي آورد بيرون و مي گويد:
"چايي چه مي خواهي دم كنم؟"
بغلش مي كنمو در حاليكه دست مي كشم روي سرش مي گويم :" چاي غنچه و هل و دارچين"
اول ها خريده بودمشان تا هر وقت ملكه اي كسي خواست بيايد خانه مان بيرون بياورمشان ... نمي دانم فقط مي دانستم ملكه ها را خيلي دوست دارم....بخاطر همين برايشان ظرفهاي خوشگل مي خريدم ... انواع سرو عصرانه و شام را ياد مي گرفتم ... مدل روسي، مدل فرانسوي، سبك انگليسي ... منتظره همه نوع ملكه اي از سراسر جهان بودم ... ملكه ي انگلستان ملكه اسپانيا، ملكه ي هاوايي ( هاوايي هم مگر ملكه دارد؟!!) ... بعده كلي انتظار يك روز نشستم فكر كردم ؛" گيريم كه ملكه هم آمد و يك چايي هم با هم خورديم، بعدش چه؟ من چه حرفي دارم با ملكه انگلستان يا اسپانيا يا حتي هاوايي بزنم؟"

بعد تصور كردم در تراس با ملكه نشسته ايم و خيلي شق و رق و رسمي درباره ي آب و هوا حرف مي زنيم، من هم خيلي مراقبم تا حتما دسته ي فنجان را با سر سه انگشت گرفته باشم، ملكه در حاليكه كلاهش را درست مي كند به بيرون خيره شده و من هم همان كلاهي را كه در راه مارماريس خريده ام گذاشته ام سرم و خيلي خوشحالم كه بالاخره كاربردي برايش پيدا كرده ام ... نيم ساعتي همانطور نشسته ايم كه ديگر احساس مي كنم تمام تنم درد مي كند ... از بس كه سيخ نشسته ام ... كم كم كلافه مي شوم.
"خدايا من چه حرفي دارم با اين بزنم؟!!"

"انگار كه مرا نگاه مي كند اما نمي بيند به من گوش مي كند اما نمي شنود، ما هيچ حضوري براي همديگر نداريم".بلند مي شوم و چايم را يك قلوپ مي نوشم و بقيه اش را روي سر ملكه خالي مي كنم ... ملكه دود مي شود و مي رود هوا ... ديگر از آن به بعد هيچ ملكه اي را به چاي بعد از ظهر دعوت نكردم.... يعني همه مي توانستند بيايند الا ملكه ها...از آن وقت است كه عصر ها در بهترين فنجان هايم چاي و قهوه سرو مي كنم، براي همه ي آنهايي كه توهم ملكه ها برايم مانع ديدنشان مي شد، براي همه آنهايي كه در كنار هم حضور داريم و بجاي نگراني از بابت نحوه ي گرفتن دسته ي فنجان، از چاي و قهوه مان لذت مي بريم.
