آدم وقتي مي بيند دارد همه چيز را آنطور تعريف مي كند كه ميليون ها نفر ديگر هم همانطور تعريف شان مي كنند بايد بفهمد كه يك جاي كارش ايراد دارد ... اين يعني خيلي تنبل بوده و نرفته خودش خيلي چيزها را تجربه كند و بسنده كرده به تجربه و حس ديگران ....
براي همين آدمهاي جوان همه اش به بزرگترها مي گويند: "من خودم بايد تجربه كنم"
پيرتر ها دلشان مي سوزد از آسيب ديدن آنها، اما همين آسيب ها از آن جوانها موجودات با اصالت تري مي سازد.

در نسلي كه من توي آن بزرگ شدم، همه مي خواستند زندگي و سردرگمي شان را از طريق بكار گرفتن تجربه ي ديگران حل كنند.... توي نسل هاي بعد ديدم كه جوانترها سعي مي كنند از طريق حس خودشان به احساس گمگشتگي شان غلبه كنند ... چيزي كه من كشف كرده ام اما اين است كه آدم بايد سرگشتگي اش را از طريق حسي كه به تجربه هاي ديگران دارد درمان كند...وقتي مي نشينم پاي حرف ديگران مثل يك كَشتي كنار جزيره هاي ذهن شان پهلو مي گيرم و شروع مي كنم به آزاد كردن حس هايم :
"من ازين متنفرم...من عاشق اين هستم...من با اين احساس آرامش مي كنم...من احساس مي كنم اين اتفاق آدم را تحقير مي كند...من حس مي كنم اين موضوع آدم را بالا مي كشد...از شنيدن اين داستان احساس رشد نيافتگي مي كنم...اين چيزها خطرناك هستند...اين عاطفه زيبا اما نا بجا بود ...اين واكنش خودخواهانه اما بجا بود."
در هر اتفاقي، در هر نگاهي، در هر برخوردي، آدم بايد به خودش بگويد:
"من اين مدلي مي بينمش ... براي من اين حس را دارد... حتي اگر با احساس شش ميليارد آدم ديگر روي كره ي زمين در تناقض باشد" ... اين شيره ي حيات است.
خلاصه بگذار حس هايت بروند و در پيچ و خم داستان ديگران پرسه بزنند و خودشان را خوب در آينه هاي محدب و مقعر تجربه ديگران ورانداز كنند...اما بعد با يك سوت صدايشان كن كه برگردند به كشتي و هر كدامشان بنشينند در جاي خودشان..... و بعد همگي حركت كنيد به سمت "تجربه ي اصيل خودتان"....